Margery Williams

La velvetena kuniklo

Enhavo

La velvetena kuniklo

Glosaro

Kolofono

Pliaj libroj

Lehrbücher

Belletristik

La velvetena kuniklo

Iam estis velvetena[1] kuniklo, kaj en la komenco ĝi estis tre bela. Ĝi estis dika kaj ĉarma, kiel devas esti kuniklo. Ĝia felo havis brunajn kaj blankojn makulojn, ĝi havis verajn lipharojn el fadenoj, kaj ĝiaj oreloj estis borderitaj per rozkolora sateno. Je kristnaska mateno la aspekto estis plaĉa, kiam ĝi sidis kun branĉeto de ilekso inter siaj antaŭaj piedoj, kojnite en la supro de la ŝtrumpo de la knabo.

Estis aliaj aĵoj en la ŝtrumpo, nuksoj kaj oranĝoj kaj ludila motoro kaj ĉokoladaj migdaloj kaj muso kun horloĝa mekanismo, sed la kuniklo estis la plej bela inter la donacoj. Dum almenaŭ du horoj la knabo karesis ĝin, kaj tiam la geonkloj venis por vespermanĝi, kaj estis muĝado de silka papero kaj malvolvado de pakaĵoj. Pro la ekscita trarigardo de ĉiuj novaj donacoj la velvetena kuniklo estis forgesata.

Longe ĝi loĝis en la ludil-ŝranko aŭ sur la planko de la infanĉambro, kaj neniu ofte pensis pri ĝi. Kompreneble ĝi estis timema, kaj ĉar ĝi estis nur el velveteno, iuj el la plikostaj ludiloj malestimis ĝin. La mekanikaj ludiloj sentis sin tre superaj, kaj rigardis malsupren sur ĉiun alian. Ili estis plenaj de modernaj ideoj kaj pretendis esti realaj. La modelŝipo, kiu travivis jam du jarojn kaj perdis la plejparton de sia farbo, prenis la paroltonon de ili kaj neniam maltrafis ŝancon aludi al sia rigilaro en teknikaj terminoj.

La kuniklo ne povis pretendi esti modelo de io ajn, ĉar ĝi ne sciis, ke veraj kunikloj ekzistas. Ĝi pensis, ke ili ĉiuj estas plenigitaj per segaĵo kiel ĝi mem, kaj ĝi komprenis, ke segaĵo estas tute malmoderna kaj neniam estu menciata en modernaj rondoj. Eĉ Timoteo, la artikita ligna leono, kiu estis farita de handikapitaj soldatoj kaj devus havi pli larĝan perspektivon, estis orgojla kaj ŝajnigis, ke ĝi estis konektita al la registaro. Inter ili ĉiuj la kompatinda kuniklo sentis sin tre sensignifa kaj ordinara, kaj la sola persono, kiu estis afabla al ĝi, estis la felĉevalo.

La felĉevalo jam vivis pli longe en la infanĉambro ol iu el la aliaj ludiloj. Ĝi estis tiel malnova, ke ĝia bruna mantelo havis kalvajn makulojn, kaj sub tiu oni povis vidi la kudrojn. La plej multaj el la haroj en ĝia vosto estis eltiritaj por fari perlĉenojn. Ĝi estis saĝa, ĉar ĝi vidis longan vicon da mekanikaj ludiloj, kiuj alvenis por fanfaroni kaj glori sin mem, sed iom post iom iliaj pelrisortoj rompiĝis kaj malfunkciis. La felĉevalo sciis, ke ili estas nur ludiloj, kaj neniam fariĝas io alia. Por infanĉambro magio estas tre stranga kaj mirinda, kaj nur la ludiloj, kiuj estas malnovaj kaj saĝaj kaj spertaj kiel la felĉevalo, scias ĉion pri ĝi.

»Kio estas reala?«, demandis la kuniklo je iu tago, kiam ili kuŝis unu flanke de la aliaj proksime de la kameno, antaŭ ol Nana venis por ordigi la ĉambron. »Ĉu tio signifas, ke vi havas aĵojn, kiuj zumas en vi, kaj elstarantan tenilon?«

»Reala ne estas, kiel vi estas farita«, diris la felĉevalo. »Estas io, kio okazas al vi. Kiam infano amas vin longan, longan tempon, ne nur ludas kun vi, sed reale amas vin, tiam vi fariĝas reala.«

»Ĉu tio doloras?«, demandis la kuniklo.

»Foje«, diris la felĉevalo, ĉar ĝi ĉiam diris la veron. »Kiam vi estas reala, tiam ne ĝenas vin esti vundita.«

»Ĉu tio okazas per unu ago kiel je streĉtordo de horloĝo«, demandis la kuniklo, »aŭ iom post iom?«

»Tio ne okazas per unu ago«, diris la felĉevalo. »Vi ŝanĝiĝas. Tio daŭras longan tempon. Tial tio ne ofte okazas al ludiloj, kiuj rompiĝas facile aŭ havas akrajn randojn aŭ kiuj devas esti zorge tenitaj. Ĝenerale, kiam vi iĝas reala, plejparto de viaj haroj estas forkaresita, kaj viaj okuloj elfalas kaj viaj artikoj estigas malfiksaj kaj vi aspektas tre eluzite. Sed ĉi tiuj aferoj tute ne gravas, ĉar kiam vi estas reala, tiam vi ne povas esti malbela escepte por homoj, kiuj ne komprenas.«

»Mi supozas, ke vi estas reala?«, diris la kuniklo. Kaj tiam ĝi deziris, ke ĝi ne diris tion, ĉar la felĉevalo povus esti ofendita. Sed la felĉevalo nur ridetis.

»La onklo de la knabo faris min reala«, ĝi diris. »Tio estis antaŭ tre multaj jaroj; sed estante reala, vi ne povas fariĝi nereala denove. Ĝi daŭras por ĉiam.«

La kuniklo suspiris. Ĝi pensis, ke daŭros longan tempon, antaŭ ol tiu magio nomata realo okazas al ĝi. Ĝi aspiris al realo, volis scii, kia sento tio estas. Tamen la ideo, ke ĝi eluziĝos kaj perdos siajn okulojn kaj lipharojn, estis iom malgaja. Ĝi deziris fariĝi reala, sen ke tiuj malagrablaĵoj okazas al ĝi.

Estis persono nomata Nana, kiu regis la infanĉambron. Foje ŝi ne rimarkis la dise kuŝantajn ludaĵojn, kaj kelkfoje, sen iu kialo, ŝi ĉirkaŭflugis kiel granda vento kaj haste ĵetis ilin en la ŝrankojn. Ŝi nomis tion »ordigado«, kaj ĉiuj ludiloj malŝatis tion, precipe la ladaj. La kuniklo ne atentis tion, ĉar kien ajn oni ĵetis ĝin, ĝi ĉiam suriĝis mole.

Iun vesperon, kiam la knabo estis enlitiĝonta, li ne trovis la porcelanon hundo, kiu ĉiam dormis kun li. Nana estis en urĝo, kaj estis multaj aliaj taskoj ol ĉasi porcelanajn hundojn ĉe enlitiĝo, do ŝi simple rigardis ĉirkaŭ si, kaj vidante, ke la pordo de la ludil-ŝranko estas malfermita, ŝi prenis ion el ĝi.

»Jen«, ŝi diris, »prenu vian malnovan kunikleton! Ĝi taŭgas por dormi kun vi!« Kaj ŝi eltiris la kuniklon je unu orelo, kaj metis ĝin en la brakojn de la knabo.

Dum tiu nokto kaj multaj noktoj poste la velvetena kuniklo dormis en la lito de la knabo. Komence ĝi trovis tion sufiĉe malkomforta, ĉar la knabo brakumis lin tre forte, kaj foje li ruliĝis sur ĝin, kaj foje li puŝis ĝin tiel foren sub la kusenon, ke la kuniklo apenaŭ povis spiri. Kaj mankis al ĝi tiuj longaj lunlumaj horoj en la infanĉambro, kiam la tuta domo silentis, kaj ĝiaj interparoloj kun la felĉevalo. Sed tre baldaŭ ĝi ŝatis, ke la knabo parolis al ĝi, kaj faris belajn tunelojn por ĝi sub la litotukoj, kiuj, li diris, estis kiel la subteraj nestoj, en kiuj loĝis la realaj kunikloj. Kaj ili flustre faris belegajn ludojn, post kiam Nana foriris al sia vespermanĝo kaj lasis la noktan lumon brulantan sur la kamenbreto. Kaj kiam la knabo ekdormis, la kuniklo karese alpremiĝis sub lia malgranda varma mentono kaj sonĝis, kun la manoj de la knabo firme ĉirkaŭprenantaj ĝin dum la tuta nokto.

Tiel la tempo pasis, kaj la kuniklo estis tre feliĉa — tiel feliĉa, ke ĝi ne rimarkis, kiel ĝia bela velvetena felo fariĝis eluzita, kaj ĝia vosto fariĝis malkudrita, kaj la rozkoloro defrotiĝis de ĝia nazo, kie la knabo kisis ĝin.

Printempo venis, kaj ili pasigis longajn tagojn en la ĝardeno. Kien ajn la knabo iris, tien ankaŭ la kuniklo iris. Ĝi veturis per puŝĉaro kaj piknikis sur la herbejo, kaj la knabo konstruis por ĝi ĉarmajn fein-kabanojn sub la framboarbustoj malantaŭ la florbedo.

Kaj iam, kiam oni vokis la knabon subite al tetrinkado, la kuniklo estis lasita sur la herbejo ĝis post krepusko. Nana devis serĉi ĝin per kandelo, ĉar la knabo ne povis dormi krom se la kuniklo estis kun li. Ĝi estis tute malseka pro la roso kaj sufiĉe kota pro plonĝado en la kavernojn, kiujn la knabo estis farinta por ĝi en la florbedo, kaj Nana grumblis, kiam ŝi frotante purigis ĝin per angulo de sia antaŭtuko.

»Vi nepre volas havi vian malnovan kunikleton!«, ŝi diris. »Imagu, tiom da ekscito pro ludilo!«

La knabo eksidis en la lito kaj etendis la manojn.

»Donu al mi mian kunikleton!«, li diris. »Vi ne diru tion. Ĝi ne estas ludilo. Ĝi estas reala!«

Kiam la kuniklo aŭdis tion, ĝi estis feliĉa, ĉar ĝi sciis, ke tio, kion la felĉevalo estis dirinta, ke estis finfine vera. La magio de la infanĉambro okazis al ĝi, kaj ĝi plu ne estis ludilo. Ĝi estis reala. La knabo mem diris tion.

Tiun nokton ĝi estis preskaŭ tro feliĉa por dormi, kaj amo moviĝis en ĝia preskaŭ krevonta malgranda koro de segaĵo. Kaj en ĝiajn buton-okulojn, kiuj jam antaŭ longe perdis sian brilon, venis rigardo de saĝo kaj beleco. Eĉ Nana rimarkis tion je la sekvanta mateno, kiam ŝi prenis ĝin, kaj diris: »Mi deklaras, ke tiu malnova kunikleto ricevis sufiĉe sagacan mienon!«

Tio estis belega somero!

Proksime de la domo, kie ili loĝis, estis arbaro, kaj en la longaj vesperoj de junio la knabo ŝatis iri tien post tetrinkado por ludi. Li prenis la velvetenan kuniklon kun si, kaj antaŭ ol li formigris por pluki florojn aŭ ludi rabistoj-ludon inter la arboj, li ĉiam faris al la kuniklo malgrandan neston ie inter la filiko, kie ĝi kuŝu sufiĉe oportune, ĉar li estis bonkora knabeto kaj ŝatis, ke la kunikleto estu en komforta ĉirkaǔejo. Iun vesperon, dum la kuniklo kuŝis tie sola, rigardante la formikojn, kiuj kuris tien kaj reen inter ĝiaj velvetenaj piedoj en la herbo, ĝi vidis apud si du strangajn estaĵojn ŝteliri el la alta filiko.

Ili estis kunikloj kiel ĝi, sed sufiĉe vilaj kaj tute novaj. Certe ili estis tre bone faritaj, ĉar iliaj kudroj tute ne montriĝis, kaj ili ŝanĝis sian formon en stranga maniero, kiam ili moviĝis. En unu minuto ili estis longaj kaj maldikaj kaj en la sekvanta minuto grasaj kaj dikaj, anstataŭ ĉiam restante samaj. Iliaj piedoj mallaŭte frapetis la teron, kaj ili ŝteliris tute proksime al ĝi, puŝe moviĝante la nazojn, dum la kuniklo penis konstati, sur kiu flanko almetiĝis ekstere la horloĝa mekanismo, ĉar li sciis, ke ludiloj, kiuj saltas, ĝenerale havas ion por streĉi la risorton. Sed ĝi ne povis vidi tion. Ili evidente estis tute nova speco de kuniklo.

Ili rigardis ĝin, kaj la kuniklo rerigardis. Dum la tuta tempo iliaj nazoj puŝe moviĝis.

»Kial vi ne leviĝas kaj ludas kun ni?«, demandis unu el ili.

»Mi ne emas«, diris la kuniklo, ĉar ĝi ne volis klarigi, ke ĝi ne havas horloĝan mekanismon.

»Ho!«, diris la pelta kuniklo. »Estas tiel facile«, kaj ĝi faris grandan salton flanken kaj staris sur la postgamboj.

»Mi ne kredas, ke vi ne povas fari tion!«, ĝi diris.

»Mi povas!«, diris la kuniklo. »Mi povas salti pli alten ol iu ajn!« Ĝi opiniis, kiam la knabo ĵetis ĝin, sed kompreneble ĝi ne volis diri tion.

»Ĉu vi povas salteti per viaj postgamboj?«, demandis la pelta kuniklo.

Tio estis terura demando, ĉar la velvetena kuniklo tute ne havis postgambojn! Ĝia dorso estis farita tute en unu peco kiel pinglokuseno. Li sidis senmove en la filiko, kaj esperis, ke la aliaj kunikloj ne rimarkas tion.

»Mi ne volas!«, ĝi diris denove.

Sed la sovaĝaj kunikloj havis tre akrajn okulojn. Kaj unu etendis sian kolon kaj rigardis.

»Ĝi ne havas postgambojn!«, ĝi vokis. »Imagu kuniklon sen postgamboj!« Kaj ĝi ekridis.

»Mi havas!«, kriis la kuniklo. »Mi havas postgambojn! Mi sidas sur ili!«

»Do etendu ilin kaj montru al mi!«, diris la sovaĝa kuniklo. Kaj ĝi komencis turni sin kaj danci, ĝis la kuniklo kapturniĝis.

»Mi ne ŝatas danci«, ĝi diris. »Mi preferas sidi kviete!«

Sed dum la tuta tempo ĝi sopiris danci, ĉar amuza nova tikla sento trakuris ĝin, kaj ĝi sentis, ke ĝi donus ion ajn en la mondo por povi salti kiel tiuj kunikloj.

La fremda kuniklo ĉesis danci kaj venis tute proksimen. Ĝi venis tiel proksimen, ke ĝiaj longaj lipharoj tuŝis la orelon de la velvetena kuniklo. Subite ĝi sulkis la nazon kaj platigis la orelojn kaj saltis malantaŭen.

»Ĝi ne bone odoras!«, ĝi ekkriis. »Ĝi tute ne estas kuniklo! Ĝi ne estas reala!«

»Mi estas reala!«, diris la kuniklo. »Mi estas reala! La knabo diris tion!« Kaj ĝi preskaŭ ekploris.

Ĝuste tiam aŭdiĝis sono de paŝoj, kaj la knabo preterkuris proksime de ili. Kun brueto de piedoj kaj ekbrilo de blankaj vostoj la du fremdaj kunikloj malaperis.

»Revenu kaj ludu kun mi!«, vokis la kuniklo. »Ho, venu reen! Mi scias, ke mi estas reala!«

Sed ne estis respondo, nur la formikoj kuris tien kaj reen, kaj la filiko facile svingiĝis, kie la du fremduloj estis foririntaj. La velvetena kuniklo estis tute sola.

»Ho ve!«, ĝi pensis. »Kial ili forkuris? Kial ili ne povis halti kaj paroli kun mi?«

Longe ĝi kuŝis senmove, rigardante la filikon kaj esperante, ke ili revenos. Sed ili neniam revenis, kaj nun la suno malleviĝis kaj malgrandaj blankaj tineoj elflugis, kaj la knabo venis kaj portis ĝin hejmen.

Semajnoj pasis, kaj la kuniklo estiĝis malnova kaj mizeraspekta, sed la knabo amis ĝin. Li amis ĝin tiel forte, ke li forkaresis ĉiujn ĝiajn lipharojn, kaj la rozkolora borderaĵo de ĝiaj oreloj griziĝis, kaj ĝiaj brunaj makuloj paliĝis. Ĝi eĉ ekperdis sian formon, kaj ĝi apenaŭ plu aspektis kiel kuniklo, krom al la knabo. Al li ĝi ĉiam estis bela, kaj nur pri tio zorgis la kuniklo. Ĝi ne konsideris, kiel ĝi aspektis al aliaj homoj, ĉar la magio de la infanĉambro igis ĝin reala, kaj kiam vi estas reala, tiam ne gravas, ĉu vi estas mizeraspekta.

Kaj tiam, iun tagon, la knabo estis malsana.

Lia vizaĝo tre ruĝiĝis, kaj li parolis en dormo, kaj lia malgranda korpo estis tiel varmega, ke la kuniklo kvazaŭ sentis fajron, kiam li tenis ĝin proksime. Fremdaj homoj venis kaj iris en la infanĉambron, kaj lumo brulis ĉiun nokton kaj dum la tuta tempo la velvetena kuniklo kuŝis tie, kaŝite de vido sub la litotukoj, kaj ĝi neniam moviĝis, ĉar ĝi timis, ke iu forportas ĝin, kaj ĝi sciis, ke la knabo bezonas ĝin.

Estis longa teda tempo, ĉar la knabo estis tro malsana por ludi, kaj la malgranda kuniklo enuis pro neniofarado dum la tuta tago. Sed ĝi pacience kaj karese alpremis sin kaj antaŭĝojis la tempon, kiam la knabo estos resaniĝinta, kaj ili eliros en la ĝardenon inter la florojn kaj la papiliojn kaj ludos belegajn ludojn en la frambo-densejo kiel antaŭe. Ĉiajn ravajn ludojn ĝi planis, kaj dum la knabo kuŝis duondorme, ĝi rampis proksimen sur la kusenon kaj flustris ilin en lian orelon. Baldaŭ la febro malaltiĝis kaj la knabo resaniĝis. Li povis sidi en la lito kaj rigardi bildlibrojn, dum la kuniklo premis sin al lia flanko. Kaj iun tagon oni permesis, ke li leviĝas kaj vestiĝas.

Estis hela, suna mateno, kaj la fenestroj estis larĝe malfermitaj. Oni elportis la knabon, envolvitan en granda tuko, sur la balkonon, kaj la malgranda kuniklo kuŝis embarasite inter la litotukoj.

La knabo veturos morgaŭ al la marbordo. Ĉio estis aranĝita, kaj nun nur la ordonoj de la kuracisto estis plenumendaj. Oni parolis pri ĉi ĉio, dum la kuniklo kuŝis sub la litotukoj, elrigardis nur per ĝia kapo kaj aŭskultis. La ĉambro estis desinfektota, kaj ĉiuj libroj kaj ludiloj, kun kiuj la knabo ludis en la lito, estos forbruligataj.

»Hura!«, pensis la kuniklo. »Morgaŭ ni iros al la marbordo!« Ĉar la knabo ofte estis parolinta pri la marbordo, ĝi tre deziris vidi la envenantajn grandajn ondojn kaj la malgrandajn krabojn kaj la sablokastelojn.

Ĝuste tiam Nana ekvidis lin.

»Kion pri lia malnova kunikleto?«, ŝi demandis.

»Tio?«, diris la kuracisto. »Nu, ĝi estas amaso da skarlatinaj ĝermoj! Bruligu ĝin tuj. Kio? Sensencaĵo! Havigu al li novan. Li ne plu ricevu tion!«

Oni metis la kunikleton kun malnovaj bildlibroj kaj multe da rubo en sakon kaj portis ĝin ĝis la fundo de la ĝardeno malantaŭ la kokejo. Tio estis bonega loko por fari ĝojfajron, tamen la ĝardenisto estis tro okupita por tuj prizorgi tion. Li devis elfosi la terpomojn kaj kolekti la maturajn pizojn, sed li promesis, ke li venos la sekvan matenon sufiĉe frue kaj bruligos la tuton.

Tiun nokton la knabo dormis en alia dormoĉambro, kaj li havis novan kunikleton, kiu dormis kun li. Ĝi estis grandioza kunikleto, tute blanka pluŝo kun veraj vitraj okuloj, sed la knabo estis tro ekscitita por atenti pri tio. Morgaŭ li veturos al la marbordo, kaj tio estis tia mirinda afero, ke li pensis pri nenio alia.

Kaj dum la knabo dormis, sonĝante pri la marbordo, la malgranda kuniklo kuŝis inter la malnovaj bildlibroj en angulo malantaŭ la kokejo, kaj ĝi sentis sin tre soleca. La sako ne estis fermita per ŝnuro, kaj, tordante sin, li povis pasigi la kapon tra la malfermaĵo kaj rigardi eksteren. Ĝi iom tremis, ĉar ĝi kutimis dormi en taŭga lito. Post tiu longa tempo ĝia mantelo jam estis eluzita, maldika kaj fadenmontra pro brakumado kaj ne plu ŝirmis la kuniklon.

Proksime ĝi povis vidi la densejon de framboarbustoj, kreskantaj alten kaj dense kiel tropika ĝangalo, en kies ombro ĝi ludis kun la knabo en pasintaj matenoj. Ĝi pensis pri tiuj longaj sunlumaj horoj en la ĝardeno – kiel feliĉaj ili estis – kaj granda malĝojo trafis ĝin. Ĉiuj ŝajnis preterpasi antaŭ ĝi, ĉiu pli bela ol la alia: la fein-kabanoj en la florbedo; la trankvilaj vesperoj en la arbaro, kiam ĝi kuŝis en la filiko kaj la malgrandaj formikoj kuris super ĝiaj piedoj; la grandioza tago, kiam ĝi eksciis, ke ĝi estis reala. Li pensis pri la saĝa kaj ĝentila felĉevalo kaj pri ĉio, kion ĝi diris. Kia senco estas, kiam oni estas amata kaj perdas sian belecon kaj estiĝas reala, se ĉio finiĝas tiel? Kaj larmo, reala larmo, fluis laŭ ĝia malgranda eluzita velura nazo kaj falis sur la grundon.

Kaj tiam okazis stranga afero. Kie la larmo falis, floro elkreskis el la tero, mistera floro, tute ne simila al io, kio kreskis en la ĝardeno. Ĝi havis sveltajn verdajn foliojn en la koloro de smeraldoj, kaj en la centro de la folioj burĝonon kiel oran pokalon. Ĝi estis tiel bela, ke la kuniklo forgesis ploradon, kaj nur kuŝis tie kaj rigardis ĝin. Baldaŭ la burĝono malfermiĝis, kaj el ĝi paŝis feino.

Ŝi estis certe la plej bela feino en la tuta mondo. Ŝia robo estis el perloj kaj roseroj, kaj floroj estis ĉirkaŭ ŝia kolo kaj en ŝiaj haroj, kaj ŝia vizaĝo estis kiel la plej perfekta floro el ĉiuj. Kaj ŝi proksimiĝis al la kuniklo kaj levis ĝin en siajn brakojn kaj kisis ĝin sur ĝian veluran nazon tute malsekan pro plorado.

»Kunikleto«, ŝi diris, »ĉu vi scias, kiu mi estas?«

La kuniklo suprenrigardis al ŝi, kaj ŝajnis, ke ĝi vidis ŝian vizaĝon antaŭe, sed ĝi ne povis rememori.

»Mi estas la feino de la infanĉambra magio«, ŝi diris. »Mi prizorgas ĉiujn ludilojn, kiujn la infanoj amis. Kiam ili estas malnovaj kaj eluzitaj, kaj la infanoj ne plu bezonas ilin, tiam mi venas kaj prenas ilin kun mi kaj faras ilin realaj.«

»Ĉu mi ne estis reala antaŭe?«, demandis la kuniklo.

»Vi estis reala al la knabo«, diris la feino, »ĉar li amis vin. Nun vi estos reala por ĉiu.«

Kaj ŝi tenis la kunikleton firme en siaj brakoj kaj flugis kun ĝi en la arbaron.

Nun estis lumo, ĉar la luno leviĝis. La tuta arbaro estis bela, kaj la frondoj de la filiko brilis kiel frostiĝinta arĝento. En la libera maldensejo inter arbotrunkoj la sovaĝaj kunikloj dancis kun siaj ombroj sur la velureca herbo, sed kiam ili vidis la feinon, ili ĉiuj ĉesis danci kaj staris ronde en cirklo por gapi al ŝi.

»Mi alportis al vi novan ludkamaradon«, diris la feino. »Vi estu tre afabla al ĝi kaj instruu al ĝi ĉion, kion ĝi devas scii en Kuniklolando, ĉar ĝi vivos kun vi por ĉiam kaj eterne!«

Kaj ŝi denove kisis la kunikleton kaj demetis ĝin sur la herbon.

»Kuru kaj ludu, kuniklo!«, ŝi diris.

Sed la kuniklo sidis tute kviete dum momento kaj neniel moviĝis, ĉar kiam ĝi vidis ĉiujn sovaĝajn kuniklojn danci ĉirkaŭ si, ĝi subite rememoris pri siaj postgamboj, kaj ĝi ne volis, ke ili vidu, ke ĝi estis farita tute en unu peco. Ĝi ne sciis, ke la feino tute ŝanĝis ĝin, kiam ŝi kisis ĝin la lastan fojon. Kaj ĝi sidus tie longe, tro timema por moviĝi, sed ĝuste tiam io tiklis ĝian nazon, kaj antaŭ ol ĝi pensis, kion ĝi faras, ĝi levis sian postpiedon por grati sin.

Kaj ĝi konstatis, ke ĝi efektive havas postgambojn! Anstataŭ eluzitan velvetenon ĝi havis brunan felon, molan kaj brilan, kun oreloj puŝe moviĝantaj, kaj ĝiaj lipharoj estis tiel longaj, ke ili tuŝis la herbon. Ĝi faris salton, kaj la ĝojo pri la uzo de tiuj postgamboj estis tiel granda, ke ĝi saltadis sur la herbejo, saltadis flanken kaj turnis sin kiel la aliaj. La kuniklo tre ekscitiĝis, sed kiam finfine ĝi haltis por danki la feinon, ŝi estis foririnta.

Li finfine estis reala kuniklo, hejme kun la aliaj kunikloj.

Pasis aŭtuno kaj vintro, kaj en printempo, kiam la tagoj varmiĝis kaj la suno brilis, la knabo eliris por ludi en la arbaro malantaŭ la domo. Kaj dum li ludis, du kunikloj elrampis el la filiko kaj ekrigardis lin. Unu el ili estis bruna ĉie, sed la alia havis strangajn markojn sub sia pelto, kvazaŭ antaŭ longe li estus makulita, kaj la makuloj ankoraŭ estis iomete videblaj. En ĝiaj eta mola nazo kaj rondaj nigraj okuloj estis io konata, tiel ke la knabo pensis en si: »Nu, ĝi aspektas same kiel mia malnova kunikleto, kiun mi perdis, havante skarlatinon!«

Sed li neniam eksciis, ke ĝi vere estas lia propra kunikleto, kiu revenis por rigardi la infanon, kiu la unua helpis ĝin esti reala.

Glosaro

1. velveteno – angle velveteen, germane Velveton. Koton-velura teksaĵo kun surfaco de artefarita ledo. La kunikla estas velvetena, sed ĝia nazo estas velura. ↩

Kolofono

Titolo

La velvetena kuniklo

Aŭtoro

Margery Williams (1881 – 1944)

Ilustraĵoj

William Nicholson (1872 – 1949)

Traduko kaj elektronika aranĝo

Michael Lennartz

Titolbildo

Timo Paddel uzante grafikaĵojn de www. openclipart.org (funny rabbit by cyberscooty. Permesilo: Unlimited Commercial Use, Creative Commons Zero 1.0 Public Domain License).

En 2007 la rakonto estas elektita inter la Teachers´s Top 100 Books for Children (distingo de instruistoj por la cent plej gravaj libroj por infanoj) de la National Education Association (Nacia Eduka Asocio de Usono).

Pliaj libroj

Lehrbücher

Grundlagen des Esperanto (Lehrbuch für Einsteiger)

Link: http://viewbook.at/grundlagen_eo

Das Buch Grundlagen des Esperanto - Lehrbuch für Einsteiger von Theodor Wittenberger ist ausschließlich als E-Book für die Amazon-Lesegeräte und Apps (Kindle und Fire) verfügbar. Amazon erlaubt die gleichzeitige Nutzung des Buches auf mehreren Geräten, dadurch können zum Beispiel ein Übungstext, dessen Vokabelliste und das Wörterbuch gleichzeitig auf verschiedenen Geräten angezeigt werden. Auch mit der Spiegelung des Bildschirminhalts eines Fire Tablets oder der Kindle-App eines PC auf einen Fernseher erlaubt das elektronische Lehrbuch neue Formen des Lernens in kleinen Gruppen.

Das Buch besteht aus über einhundert kurzen Lerneinheiten. Grammatische Vorkenntnisse werden nicht gefordert beziehungsweise im Lehrbuch selbst vermittelt. Hier steht das Üben im Vordergrund. Alle Aufgaben werden zu ihren Lösungen am Ende des Buches verlinkt - Schummeln ist möglich und erwünscht. Zu den Schwerpunkten gehören anderem die Nutzung des Esperanto am Computer, die Wortbildung sowie Zahlen und deren Aussprache. Auch erfahrene Sprachfreunde werden hier und da ein Aha-Erlebnis haben. Lesestücke ermöglichen eine sofortige Anwendung des Gelernten. Zum Schluss gibt es eine Deutschland-Karte mit den Bundesländern und kurze Geschichten zu unterschiedlichen Themen.

Ausführliche Sprachlehre des Esperanto (Lehr- und Nachschlagewerk für Fortgeschrittene)

Link: http://viewbook.at/eogoehl

Dieses im Jahr 1932 erschienene Buch von Hermann Göhl ist bis heute die umfangreichste und detaillierteste deutschsprachige Grammatik der internationalen Sprache Esperanto.

Belletristik

Sturmflut auf der Hallig

Link: http://viewbook.at/sturmflut

Von Theodor Mügge. Paralleltext Deutsch-Esperanto. Der Text wurde an die aktuellen Regeln der Rechtschreibung angepasst und wird mit einer parallelen Übersetzung in der internationalen Sprache Esperanto veröffentlicht.

Sowohl das deutsche Original als auch die Übersetzung liegt als eigenständiger, ununterbrochener Text vor. Die Texte wurden absatzweise gegenseitig verlinkt, sodass von einem deutschen Absatz zur entsprechenden Textstelle in Esperanto und wieder zurück gesprungen werden kann.

En januaro de 1825 sur malgranda insulo antaŭ la bordo de norda frislando la loĝantoj sidas vespere en societema rondo kaj ĝisatendas finon de ŝtormo. Sed ilin suprizas ŝtorminundo, kiu pereigas partojn de la nordfrisaj insuletoj kaj mortigas multajn homojn. La aŭtoro Theodor Mügge (1802-1861) priskribas la okazaĵojn de tiu granda inundo en streĉa rakono.

Im Februar 1825 sitzen auf einer Hallig vor der Küste Nordfrieslands die Bewohner einer Warft abends gemütlich beisammen und warten das Ende eines Sturms ab. Doch statt dessen werden die Menschen von einer Flutkatastrophe überrascht, die Teile der Halligen vernichtet und viele Todesopfer fordert. Der Berliner Autor Theodor Mügge (1802-1861) verarbeitete die Ereignisse der Februarflut beziehungsweise Großen Halligflut zu einer spannenden Erzählung.

La planoj de Bruce Partington

De A. C. Doyle. Mendu en via librovendejo aŭ ĉe Amazon: http://viewbook.at/partington

Je nebula-enuiga tago Mycroft Holmes vizitas la domon kun numero 221b en la Baker-strato de Londono. En la nomo de la brita registaro li komisias sian fraton Sherlock Holmes, ke li esploru la morton de Arthur Cadogan West, kies kadavron oni trovis en la subtera trajno de la ĉefurbo, kaj kiu kunportis partojn de tre gravaj planoj de iu Bruce Partington. La cirkonstancoj atestas, ke la dungito de la armilejo de Woolwich estis perfidulo. Iom post iom tamen evidentiĝas, ke West volis certigi, ke la konstruplanoj pri submara ŝipo ne enmaniĝas al eksterlanda spiono.

En la salik-arbusto

La mallonga libro de Sophie Reinheimer enhavas la fabelojn „Das Wirtshaus zum Weidenbusch und seine Gäste“ kaj „Der Milchtopf“ en Esperanto-traduko.

Aĉetebla ĉe

- Google: http://tiny.cc/rhgoo

- iTunes: http://tiny.cc/rhitu

- ebook.de: http://tiny.cc/rhebo