Sophie Reinheimer

La juna astero

Ein Lern- und Lesebuch

Inhalt / Enhavo

Vorwort

Hinweis

La unua violo

La juna astero

La floro de la vivo

Glosaro

Kolofono

Pliaj libroj

Lehrbücher

Belletristik

Vorwort

Wer eine Fremdsprache lernt, macht mit Wörtern und grammatischen Regeln oder Schablonensätzen Bekanntschaft. Oft wird die Fähigkeit, längere Texte verstehend zu lesen, dabei ungenügend trainiert. Gerade im Esperanto-Unterricht – bei einer Sprache, die mehr als jede andere auf grammatischen Kenntnissen und logischen Zusammenhängen beruht – ist das behutsame Heranführen an das Verständnis von Texten von entscheidender Bedeutung, denn Esperanto ist vor allem eine Sprache, in der man liest.

Inzwischen haben die Ereignisse um die Corona-Pandemie die persönlichen Treffen stark reduziert. Die Möglichkeiten, sich mit anderen Sprachfreunden zu treffen, sind außerhalb von Großstädten ohnehin eingeschränkt. So müssen Wege gefunden werden, um die Sprachkenntnisse wach zu halten und zu vertiefen und Anfänger zu befähigen, an der reichhaltigen Literatur der internationalen Sprache, an Informationsblättern der Esperanto-Klubs und Zeitschriften teilzuhaben.

In diesem Buch finden Sie drei kurze Geschichten in doppelter Ausführung. Diese sind nicht für den Unterricht aufbereitet und vereinfacht worden, sondern enthalten alltäglichen Lesestoff.

Eine Geschichte wird zunächst in kommentierter Form vorgestellt. Zusammensetzungen von Wörtern und Vor- und Nachsilben sowie schwierige Formulierungen werden mit deutschsprachigen Einschüben und Endnoten erläutert. In der zweiten Fassung enthält die Geschichte keine Erläuterungen. So können Sie das in der kommentierten Fassung Gelernte sofort überprüfen und anwenden. Diese Erzählweise sollen das Unbehagen vor fremden und schwierigen Texten mindern.

Für die Arbeit mit dem Buch sind ein gedrucktes oder Online-Wörterbuch und grundlegende Kenntnisse der Esperanto-Grammatik notwendig.

Viel Spaß!

Michael Lennartz, 2022.

Hinweis

Dort, wo im Esperanto eine passive Handlungsrichtung benutzt wurde (la akvo estis trinkata), wurde die Form von »werden«, an der man im Deutschen den Passiv erkennt, gepunktet unterstrichen: Das Wasser wurde getrunken.

La unua violo

Sophie Reinheimer

(La fabelo sen komentoj: ĉi tie.)

Ĵus malgranda (mal·grand·a – klein aus mal- = Gegenteil von; granda = groß) violo unuafoje (unu·a·foj·e – erstmalig, zum ersten Mal aus unu = eins; unua = erstens; fojo = Mal, Häufigkeit) malfermis (mal·ferm·i – öffnen aus mal- = Gegenteil von; etwas fermi = schließen) siajn bluajn okulojn.

»Bonvenon (bon·ven·o – willkommen aus bona = gut; veni = kommen), bonvenon!«, vokis la verdaj herberoj (herb·er·o – Grashalm aus herbo = Gras, Kraut; -er- = kleinstes Teil) de la herbejo (herb·ej·o – Wiese aus herbo = Gras, Kraut; -ej- = Ort oder Fläche, ) kaj profunde riverencis. »Estas bele (estas bele = Es ist schön, dass …. Das unpersönliche Es des Deutschen wird nicht übersetzt.), ke la unua violo ekfloris (ek·flor·i – aufblühen aus ek- = beginnende Handlung; flori = blühen) ĉe ni.«

Tuj la tuta ĝardeno eksciis (ek·sci·i – erfahren, im Nu wissen aus ek- = beginnende Handlung; scii = wissen) tion. La arbustoj salute svingis la verdajn burĝonojn; la printempa vento kaj la sunradioj (sun·radi·o – Sonnenstrahl aus suno = Sonne; radio = Strahl) venis; merlo, fringo kaj sturno komune ludis serenadon, kaj la altaj arboj en la ĝardeno desupre (de·supr·e – von oben aus de = von; supre = oben) svingis la branĉojn je bonveniga (bon·ven·ig·i – begrüßen, willkommen heißen, jemandem zeigen, dass er willkommen ist aus bona = gut; veni = kommen; bonveno = Willkommen) saluto (je bonveniga saluto – zum / als Willkommengruß).

La malgranda blua violo tute ne komprenis, kio okazis al ĝi. Tiom da honoro, tiom da varmo, tiom da lumo! Ĝi mallevis (mal·lev·i – senken aus mal = Gegenteil von; levi = etwas heben) sian kapon profunde malsupren (mal·supr·en – nach unten aus mal- = Gegenteil von; supre = oben; -en = in Richtung) kaj volonte rerampus (re·ramp·i – zurückkriechen, aus re- = zurück-, wieder-; rampi = kriechen) en grundon. Sed la printempa vento delikate tuŝis ĝin sub la mentono, relevis (re·lev·i – wieder hochheben aus re = wieder-, zurück-; levi = etwas heben) ĝian kapon supren (supr·en – hoch, nach oben aus supre = oben; -en = in Richtung ) kaj diris: »Kial vi hontas? Vidu, vi estas tre grava persono!«

»La unua violo!«, jubilis la sunradioj kaj kisis ĝin. »Nun ni scias, ke estas printempo, vi printempa infano (printempa infano – Frühlingskind, Kind des Frühlings)!«

»Atentu bone«, ili diris al la herberoj, »ke okazu nenia malbono (mal·bon·o – Schlechtes, Böses aus mal- = Gegenteil von; bono = Gutes, Güte) al ĝi. Kiam la homoj venas kaj volas pluki ĝin, tiam bone kaŝu ĝin!« Kaj ĉiuj herberoj staris kiel bravaj kavaliroj en verda vestaĵo (vest·aĵ·o – Kleidung, Gewand aus vesto = Kleidung; -aĵ- = etwas Gegenständliches) kaj montris, ke ili komprenis.

Post nelonge (ne·long·e – nicht lange darauf, nach kurzer Zeit aus ne = nein, nicht; longa = lang) kelkaj infanoj venis en la ĝardenon. Ili kuris sur la herbejon, ludis kaptadon (kapt·ad·o – Fangen aus kapti = jemanden fangen; -ad- = lang andauernde Handlung) kaj kriis aŭ sidiĝis (sid·iĝ·i – sich setzen aus sidi = sitzen, -iĝ- = werden, seinen Zustand verändern, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) por kelka tempo sur la herboj.

»Violo, violo!«, subite vokis infano. »Mi devas porti ĝin al patro!« Jam ĝi etendis la manon por pluki la violon.

La kavaliraj herberoj klinis sin kaj tenis defende la lancojn. Kiel ili brilis en sunlumo (sun·lum·o – Sonnenlicht aus suno = Sonne; lumo = Licht)! Sed kion ili povis fari? Ili ja estis tro malfortaj (mal·fort·a – schwach aus mal- = Gegenteil von, forta = stark).

Jen haste proksimiĝis (proksim·iĝ·i – sich nähern aus proksima = nahe; -iĝ- = werden, seinen Zustand verändern, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) malgranda blonda knabo. »Ne pluku, ne pluku ĝin!«, li kriis. Kaj fulmrapide (fulm·rapid·e – blitzschnell aus fulmo = Blitz; rapide = schnell) lia fratino (frat·in·o – Schwester aus frato = Bruder; -in- = weibliches Geschlecht) surgenuiĝis (sur·genu·iĝ·i – sich hinknien aus sur = auf; genuo = Knie; -iĝ- = werden, seinen Zustand verändern, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) sur la herbejo kaj tenis la manojn ŝirmante[1] kiel malgranda tegmento super la violo.

»Patro diris, kiam ni vidas la unuan violon, tiam ni konduku lin al ĝi[2].«, diris la knabo. »Li ne diris, ke ni pluku ĝin. Li ŝatas vidi ĝin en la ĝardeno.«

Nun la verdaj kavaliroj de la herbo ĝojis! La arbustoj diris: »Tio estas bona. Tiel ankaŭ ni povas plu ĝoji pri la unua violo.«

Ĵus malgranda violo unuafoje malfermis siajn bluajn okulojn.

»Bonvenon, bonvenon!«, vokis la verdaj herberoj de la herbejo kaj profunde riverencis. »Estas bele, ke la unua violo ekfloris ĉe ni.«

Tuj la tuta ĝardeno eksciis tion. La arbustoj salute svingis la verdajn burĝonojn; la printempa vento kaj la sunradioj venis; merlo, fringo kaj sturno komune ludis serenadon, kaj la altaj arboj en la ĝardeno desupre svingis la branĉojn je bonveniga saluto.

La malgranda blua violo tute ne komprenis, kio okazis al ĝi. Tiom da honoro, tiom da varmo, tiom da lumo! Ĝi mallevis sian kapon profunde malsupren kaj volonte rerampus en grundon. Sed la printempa vento delikate tuŝis ĝin sub la mentono, relevis ĝian kapon supren kaj diris: »Kial vi hontas? Vidu, vi estas tre grava persono!«

»La unua violo!«, jubilis la sunradioj kaj kisis ĝin. »Nun ni scias, ke estas printempo, vi printempa infano!«

»Atentu bone«, ili diris al la herberoj, »ke okazu nenia malbono al ĝi. Kiam la homoj venas kaj volas pluki ĝin, tiam bone kaŝu ĝin!« Kaj ĉiuj herberoj staris kiel bravaj kavaliroj en verda vestaĵo kaj montris, ke ili komprenis.

Post nelonge kelkaj infanoj venis en la ĝardenon. Ili kuris sur la herbejon, ludis kaptadon kaj kriis aŭ sidiĝis por kelka tempo sur la herboj.

»Violo, violo!«, subite vokis infano. »Mi devas porti ĝin al patro!« Jam ĝi etendis la manon por pluki la violon.

La kavaliraj herberoj klinis sin kaj tenis defende la lancojn. Kiel ili brilis en sunlumo! Sed kion ili povis fari? Ili ja estis tro malfortaj.

Jen haste proksimiĝis malgranda blonda knabo. »Ne pluku, ne pluku ĝin!«, li kriis. Kaj fulmrapide lia fratino surgenuiĝis sur la herbejo kaj tenis la manojn ŝirmante kiel malgranda tegmento super la violo.

»Patro diris, kiam ni vidas la unuan violon, tiam ni konduku lin al ĝi«, diris la knabo. »Li ne diris, ke ni pluku ĝin. Li ŝatas vidi ĝin en la ĝardeno.«

Nun la verdaj kavaliroj de la herbo ĝojis! La arbustoj diris: »Tio estas bona. Tiel ankaŭ ni povas plu ĝoji pri la unua violo.«

(340+ vortoj)

La juna astero

Sophie Reinheimer

(La fabelo sen komentoj: ĉi tie.)

En la ĝardeno elkreskis (el·kresk·i – heranwachsen, groß werden, aufgehen aus el = aus; kreski = wachsen) juna astero.

»Ne, mi ne volas rozkoloran (roz·kolor·a – rosa, in der Farbe einer Rose aus rozo = Rose; koloro = Farbe) robon«, ĝi (»ĝi« bezieht sich auf die Aster und ist demzufolge sächlich wie alle Blumen.) diris, kiam Patrino Tero (patr·in·o ter·o – Mutter Erde; patrino aus patro = Vater; -in- = weibliches Geschlecht. »Patrino Tero« erhält hier als Pronomen »ŝi«, das erleichtert das Verständnis.) volis vesti ĝin per brile rozkolora jupeto (jup·et·o – Röckchen aus jupo = Rock; -et- = Verkleinerung). »Hieraŭ mi vidis la leviĝon (lev·iĝ·o – hier: Aufgehen, Heraussteigen aus etwas levi = etwas heben; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern) de la steloj, kaj ili surhavis (sur·hav·i – Kleidung anhaben aus sur = auf, an; havi = etwas haben) orajn vestojn. Mi estas stelfloro (stel·flor·o – Sternenblume), kaj mi ankaŭ volas oran veston.«

»Kia ideo!«, diris Patrino Tero. »Ĉu iu iam aŭdis tian deziron! Certe vi ja estas baptoinfano (bapt·o·infan·o – Patenkind aus bapto = Taufe; infano = Kind) de la steloj kaj similas al ili pro viaj radioj, sed viaj gefratoj (ge·frat·o·j – Geschwister aus ge- = beide Geschlechter; frato = Bruder. ›gefratoj‹ anstelle der »Schwester« im Original, um das Problem zu umgehen, dass Blumen kein Geschlecht haben.) ĉi tie en la ĝardeno same. Ĉu iu el ili (iu el ili – jemand von ihnen, eine von ihnen) surhavas oran veston?«

La juna astero ĉirkaŭrigardis (ĉirkaŭ·rigard·i – sich umsehen aus ĉirkaŭ = um, herum; rigardi = blicken) en la ĝardeno. Jen estis nur ruĝaj, rozkoloraj, bluaj, violaj kaj blankaj jupetoj.

»Estas tute egale al mi«, ĝi diris. »Se miaj gefratoj estas kontentaj – mi ne estas. Asteroj havu orajn vestojn, kaj mi volas oran jupeton.«

Tio ne estis malĝusta (mal·ĝust·a – falsch, verkehrt aus mal- = Gegenteil von; ĝusta = richtig) penso. Sed Aǔtuno (Aŭtuno – als Personifizierung groß geschrieben), kiu alportis (al·port·i – bringen aus al = zu; porti = etwas tragen) ĉiujn kolorajn vestojn por la asteridoj (aster·id·o·j – Asternkinder aus astero = Aster; -id- = Nachkomme), ne konsideris tion. Ĝi estis doninta[3] orflavajn (or·flav·a – goldgelb aus oro = Gold; flava = gelb) vestojn al multaj floroj, sed por la asteroj elektis ruĝajn, bluajn kaj blankajn. La plej juna asterido estu kontenta per tio. Sed ĝi estis malgranda (mal·grand·a – klein aus mal- Gegenteil von; granda = groß) spitemulo (spit·em·ul·o – Trotzkopf aus spite = trotzig, -em- = Neigung zu etwas, -ul- = Person mit einer Eigenschaft). Tute pala ĝi estis en la vizaĝo pro ĉagreno, kiam ĝi etendis supren (etendi supr·en – nach oben ausstrecken) la braketojn (brak·et·o – Ärmchen) kaj ne mallevis (mal·lev·i – senken, herunternehmen aus mal- = Gegenteil von; levi = etwas heben) ilin.

Patrino Tero ne povis surmeti (sur·met·i – anziehen aus sur = auf, an; meti = etwas setzen, stellen, legen, stecken) la jupon al ĝi (al ĝi – ihr, der Aster). »Mi ne kontraŭas (kontraŭ·i – dagegen sein; mi ne kontraŭas = meinetwegen), do vi restu tia, kia vi estas«, ŝi (Mutter Erde wie vereinbart: »ŝi«.) diris ĉagrene. »Nun vi devas plenkreski (plen·kresk·i – erwachsen werden aus plena = voll; kreski = wachsen) tute sen vesto.«

Damo venis en la florkultivejon (flor·kultiv·ej·o – Gärtnerei; Ort, wo Blumen gezogen, kultiviert werden aus floro = Blume; kultivi = kultivieren; -ej- = Ort). »Bonan tagon, mi deziras aĉeti multkoloran (mult·kolor·a – vielfarbig, bunt aus multe = viel; koloro = Farbe) bukedon da asteroj«, ŝi diris al la ĝardenisto (ĝarden·ist·o – Gärtner aus ĝardeno = Garten; -ist- = Beruf). Tiu iris inter la asterojn, tondis (tond·i – etwas mit einer Schere abschneiden) jen ruĝan kaj tie bluan, rozkoloran, violan, blankan — koncize, estiĝis (est·iĝ·i – werden, estiĝis = es wurde; Das »es« ist unpersönlich und wird nicht übersetzt.) belega (bel·eg·a – herrlich aus bela = schön; -eg- = Vergrößerung, Verbesserung) bukedo. Ĉiuj tiuj multkoloraj jupetoj kune aspektis bele, kaj el iliaj mezoj brilis la oraj asteraj steloj!

La damo ĝojis, kiam ŝi prenis la bukedon kaj ridis per la tuta vizaĝo!

Patrino Tero rigardis la junan asteron. Tiu okulumis (okul·um·i – blinzeln aus okulo = Auge; -um- = unbestimmte Bedeutung) tra inter la fingroj (tra inter la fingroj – zwischen den Fingern hindurch) al la gefratoj, sed apenaŭ movis sin. Ĝi ja estis malgranda spitemulo.

Estiĝis vespero, kaj venis malheleco (mal·hel·ec·o – Dunkelheit aus mal- = Gegenteil von; hela = hell; -ec- = Eigenschaft) kaj la oraj steloj sur la ĉielo (sur la ĉielo – am Himmel).

»Nun mi praviĝos (prav·iĝ·i – recht bekommen aus pravi = Recht haben; -iĝ- = werden, seinen Zustand verändern)«, diris la astera floreto (flor·et·o – Blümchen aus floro = Blume; -et- = Verkleinerung), turnis sin al la steloj kaj elverŝis (el·verŝ·i – ausgießen aus el = aus; verŝi = etwas gießen) al ili siajn afliktojn (elverŝi siajn afliktojn – sein Leid klagen).

Kaj kion diris la steloj?

»Ĝi havas tian malbonan (mal·bon·a – böse aus mal- = Gegenteil von; bona = gut) vizaĝon kaj volas simili al ni! Kion pensas tiu astereto (aster·et·o – Asterchen aus astero = Aster; -et- = Verkleinerung)? Ne, tio tute ne dependas (de·pend·i – abhängen von; das kommt gar nicht auf das Kleid an aus de = von; pendi = hängen) de la vesto. Simple mallevu la brakojn kaj brilu bele kaj afable. Tiam egalas, kian veston vi surhavas, tiam vi similas al ni, kaj ĉiuj amos (am·i – Futur, Zukunft! Erst muss sie die Arme herunternehmen.) vin.«

La floreto mienis timigite (mien·i tim·ig·it·e[4] – ein erschrockenes Gesicht machen aus mieno = Miene, Gesichtsausdruck; timo = Furcht, -ig- = machen, -it- = geängstigt worden sein), tiam ĝi cerbumis (cerb·um·i – nachdenken, grübeln aus cerbo = Gehirn; -um- = unbestimmte Bedeutung) kelkan tempon …

Kion Vi pensas?

Je la sekva tago belega malgranda astero kun ridanta[5], kontenta vizaĝo staris en la ĝardeno.

En la ĝardeno elkreskis juna astero.

»Ne, mi ne volas rozkoloran robon«, ĝi diris, kiam Patrino Tero volis vesti ĝin per brile rozkolora jupeto. »Hieraŭ mi vidis la leviĝon de la steloj, kaj ili surhavis orajn vestojn. Mi estas stelfloro, kaj mi ankaŭ volas oran veston.«

»Kia ideo!«, diris Patrino Tero. »Ĉu iu iam aŭdis tian deziron! Certe vi ja estas baptoinfano de la steloj kaj similas al ili pro viaj radioj, sed viaj gefratoj ĉi tie en la ĝardeno same. Ĉu iu el ili surhavas oran veston?«

La juna astero ĉirkaŭrigardis en la ĝardeno. Jen estis nur ruĝaj, rozkoloraj, bluaj, violaj kaj blankaj jupetoj.

»Estas tute egale al mi«, ĝi diris. »Se miaj gefratoj estas kontentaj – mi ne estas. Asteroj havu orajn vestojn, kaj mi volas oran jupeton.«

Tio ne estis malĝusta penso. Sed Aǔtuno, kiu alportis ĉiujn kolorajn vestojn por la asteridoj, ne konsideris tion. Ĝi estis doninta orflavajn vestojn al multaj floroj, sed por la asteroj elektis ruĝajn, bluajn kaj blankajn. La plej juna asterido estu kontenta per tio. Sed ĝi estis malgranda spitemulo. Tute pala ĝi estis en la vizaĝo pro ĉagreno, kiam ĝi etendis supren la braketojn kaj ne mallevis ilin.

Patrino Tero ne povis surmeti la jupon al ĝi. »Mi ne kontraŭas, do vi restu tia, kia vi estas«, ĝi diris ĉagrene. »Nun vi devas plenkreski tute sen vesto.«

Damo venis en la florkultivejon. »Bonan tagon, mi deziras aĉeti multkoloran bukedon da asteroj«, ŝi diris al la ĝardenisto. Tiu iris inter la asterojn, tondis jen ruĝan kaj tie bluan, rozkoloran, violan, blankan — koncize, estiĝis belega bukedo. Ĉiuj tiuj multkoloraj jupetoj kune aspektis bele, kaj el iliaj mezoj brilis la oraj asteraj steloj!

Ĝojante, la damo prenis la bukedon kaj ridis per la tuta vizaĝo!

Patrino Tero rigardis la junan asteron. Tiu okulumis tra inter la fingroj al la gefratoj, sed apenaŭ movis sin. Ĝi ja estis malgranda spitemulo.

Estiĝis vespero, kaj venis malheleco kaj la oraj steloj sur la ĉielo.

»Nun mi praviĝos«, diris la astera floreto, turnis sin al la steloj kaj plendis al ili.

Kaj kion diris la steloj?

»Ĝi havas tian malbonan vizaĝon kaj volas simili al ni! Kion pensas tiu astereto? Ne, tio tute ne dependas de la vesto. Simple mallevu la brakojn kaj brilu bele kaj afable. Tiam egalas, kian veston vi surhavas, tiam vi similas al ni, kaj ĉiuj amos vin.«

La floreto mienis timigite, tiam ĝi cerbumis kelkan tempon …

Kion Vi pensas?

Je la sekva tago belega malgranda astero kun ridanta, kontenta vizaĝo staris en la ĝardeno.

(420+ vortoj)

La floro de la vivo

Knal Majsner

(La fabelo sen komentoj: ĉi tie.)

Estis mil jaroj post la forpereo (for·pere·o – Aussterben aus for = weg; perei = untergehen) de la hobitoj en Meztero (Mez·ter·o – Mittelerde aus mezo = Mitte; tero = Erde), ke juna viro venis en la fortikan kastelon (fortika kastelo – befestigtes Schloss, Burg) de sinjoro Mathieu kaj sinjorino (sinjor·in·o – Frau aus sinjoro = Herr; -in- = weibliches Geschlecht) Florence. Li asertis, ke li estas druido, la lasta, kiu estas edukita[6] laŭ la reguloj de la Grandaj Druidoj. Ili tenis lin ĉe si. Sinjoro Mathieu jam estis malsana (mal·san·a – krank aus mal- = Gegenteil von; sana = gesund) kaj nur malofte (mal·oft·e – selten aus mal- = Gegenteil von; ofte = oft) okupiĝis (okup·iĝ·i – sich beschäftigen aus okupi = beschäftigen, befassen; -iĝ- = kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) pri la administrado (administr·ad·o – Verwaltung aus administri = etwas verwalten; -ad- = lang andauernde Handlung) de la kastelo, do estis lia edzino (edz·in·o – Ehefrau aus edzo = Ehemann; -in- = weibliches Geschlecht), kiu decidis, ke la juna viro restu.

Eble li ne estis aŭtentika druido sed trompanto (tromp·ant·o – Betrüger aus trompi = jemanden betrügen; -anto = eine jetzt handelnde Person, ein Betrügender; -ant- = Partizip Präsens Aktiv) kaj pretendanto (pretend·ant·o – Hochstapler, Angeber aus pretendi = vorgeben, ein anderer zu sein, sich anmaßen; -anto = eine jetzt handelnde Person, ein Hochstapelnder; -ant- = Partizip Präsens Aktiv), sed li estis afabla, ĉarma kaj belaspekta (bel·aspekt·a – gut aussehend aus bela = schön; aspekti = aussehen) kaj taŭga ŝercemulo (ŝerc·em·ul·o – Spaßmacher, Scherzkeks aus ŝerco = Scherz; -em- = Neigung zu etwas; -ul- = Person mit einer Eigenschaft). Li posedis tri ŝtonojn el la lando de la Norduloj (nord·ul·o – Nordmann aus nordo = Norden; -ul- = Person mit einer Eigenschaft), kie la suno ne leviĝas (lev·iĝ·i – sich erheben, aufgehen, aufsteigen aus levi = etwas heben; -iĝ- = kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) en vintro, la neĝo neniam degelas kaj la dioj rajdas sur okgambaj (ok·gamb·a – achtbeinig aus ok = acht (Zahl 8); gambo = Bein) ĉevaloj. La ŝtonoj falis el la ĉielo, la juna viro asertis, aŭ eble dio perdis ilin dum sovaĝa ĉasado (ĉas·ad·o – Jagen, Jagd aus ĉasi = etwas jagen; -ad- = lang andauernde Handlung; sovaĝa ĉasado = Wilde Jagd). Ili estis tute nigraj kaj ŝajnis ensuĉi (en·suĉ·i – einsaugen, aufsaugen aus en = in, hinein; suĉi = etwas (auf)saugen) ĉian lumon.

En la kelo de la kastelo li instalis laboratorion, en kiu li dekoktis drogherbojn (drog·herb·o – Kräuter aus drogo = Droge; herbo = Gras, Kraut), senkapigis (sen·kap·ig·i – enthaupten, köpfen aus sen = ohne; kapo = Kopf; -ig- = machen, veranlassen) ranojn kaj elŝiris (el·ŝir·i – ausreißen aus el = aus, heraus; ŝiri = reißen) la vostojn de lacertoj. En kameno tage kaj nokte fajro bruladis (brul·ad·i – lange brennen aus bruli = brennen; -ad- = lang andauernde Handlung) kaj lumigis (lum·ig·i – beleuchten aus lumi = leuchten; lumo = Licht; -ig- = machen, veranlassen: lumigi = leuchtend machen) ĉiun angulon de la ĉambro. Li amis la lumon kaj igis (ig·i – veranlassen aus -ig- = machen, veranlassen. Die Nachsilbe wird hier unmittelbar als Verb benutzt.), ke oni faris fenestron al sudo en la muro. Kelkfoje (kelk·foj·e – mitunter, manchmal, gelegentlich, zuweilen, einige Male aus kelkaj = einige; fojo = Mal, Häufigkeit) li rigardis la nigrajn ĉielŝtonojn (ĉiel·ŝton·o – Himmelsstein aus ĉielo = Himmel; ŝtono = Stein), ŝmiris la sangon de ranoj sur ilin kaj kuiris ilin kune (kune kun – gemeinsam mit) kun la vostoj de la lacertoj.

Je iu tago li petis fajlilon (fajl·il·o – Feile aus fajli = feilen; -il- = Werkzeug) de la forĝisto (forĝ·ist·o – Schmied aus forĝi = schmieden; -ist- = Beruf), pli ekzakte, ekde (ek·de – seit dem Beginn aus ek- = beginnende oder kurzzeitige Handlung; de = von) tiu tago al la forĝisto mankis fajlilo, kiun nun uzis la druido. Tagon post tago li fajladis (fajl·ad·i – lange feilen aus fajli = feilen; -ad- = lang andauernde Handlung), ĝis la ŝtono ŝanĝiĝis (ŝanĝ·iĝ·i – sich verwandeln aus ŝanĝi = wechseln, ändern; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) al amaseto (amas·et·o – Häufchen aus amasa = Menge, Haufen; -et- = Verkleinerung) da fajlaĵo (fajl·aĵ·o – Feilspäne aus fajli = feilen; -aĵ- = etwas Gegenständliches; hier: das Ergebnis des Feilens). Tamen tio ne estis sorĉado (sorĉ·ad·o – Zauberei aus sorĉi = etwas zaubern; sorĉo = Zauber; -ad- = lang andauernde Handlung).

La duan ŝtonon li degelis en la fajro de sia kameno. Li postulis pli kaj pli da ligno, la fajro pli kaj pli ardis, li laboris tagon kaj nokton, poste plian tagon kaj plian nokton, ĝis la ŝtono ŝanĝis sian koloron kaj fluis kiel orkolora (or·kolor·a – golden, von goldener Farbe aus oro = Gold; koloro = Farbe) rivereto (river·et·o – Flüsschen aus rivero = Fluss; -et- = Verkleinerung) el la krisolo (krisolo = Tiegel). El la metala bloko li martelis maldikan (mal·dik·a – dünn aus mal- = Gegenteil von; dika = dick) ladon. Fininte tion[7], li kontente rigardis la rezulton. Ĝin li kaŝis en la laboratorio, ĉar li ne sciis, kion fari per ĝi.

La trian ŝtonon li remetis (re·met·i – zurücklegen aus re- = zurück-, wieder-; etwas setzen, stellen, legen, stecken) en la lignan keston, en kiu li transportis (trans·port·i – transportieren aus trans- = jenseits; porti = etwas tragen) la ŝtonojn. En tiu ankaŭ kuŝis planto, kiu aspektis ankoraŭ freŝa kaj kies burĝonoj brilis en plej belaj koloroj: ruĝa, flava, blua kaj verda. La druido prenis ĝin el la kesto, longe staris senspire (sen·spir·e – atemlos aus sen = ohne; spiri = atmen) kaj admiris la kolorludon (kolor·lud·o – Farbenspiel aus koloro = Farbe; ludi = spielen).

Pro malatento (mal·atent·o – Unachtsamkeit aus mal- = Gegenteil von; atento = Aufmerksamkeit) li faligis (fal·ig·i – fallen lassen aus fali = fallen; -ig- = machen, veranlassen: faligi = fallend machen) la planton. Ĝi ŝvebis malsupren (mal·supr·en – nach unten aus mal- = Gegenteil von; supre = oben; -en = in Richtung) en la pelveton (pelv·et·o – Schale aus pelvo = Schüssel; -et- = Verkleinerung) kun la fajlaĵo de la meteorito. Por momento la planto ekfulmis (ek·fulm·i – aufblitzen aus ek- = beginnende Handlung; fulmo = Blitz) kaj elsendis (el·send·i – aussenden aus el = aus, heraus; sendi = etwas senden) helan lumon, la tigo kaj la burĝonoj ŝajnis viviĝi (viv·iĝ·i – lebendig werden aus vivi = leben; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern).

La lumo estingiĝis (esting·iĝ·i – verlöschen aus estingi = etwas löschen; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern), kaj la planto denove (de·nov·e – von Neuem, wieder aus de = von; nova = neu) nur estis planto kun burĝonoj en multaj koloroj.

Ni ne scias, ĉu sinjoro Mathieu tute forgesis lin, sed sinjorino Florence iam kaj tiam vizitis la junan viron en la laboratorio, kaj ankaŭ je tiu tago ŝi hazarde ĉeestis (ĉe·est·i – anwesend sein aus ĉe = bei; esti = sein). »Tio ja estis belega (bel·eg·a – herrlich aus bela = schön; -eg- = Vergrößerung, Verstärkung)«, ŝi vokis kaj pro ĝojo kunfrapis (kun·frap·i – klatschen, die Hände zusammenschlagen aus kun = zusammen, gemeinsam mit; frapi = etwas klopfen, schlagen mit der flachen Hand) la manojn. »Tuj refaru (re·far·i – wiederholen, noch einmal machen aus re- = zurück-, wieder-; fari = etwas machen, tun) tion, druido!« Ekscitite[8] ŝi iris pli proksimen al la tablo kaj rigardis unuafoje (unu·a·foj·e – erstmalig, zum ersten Mal aus unu = eins; unua = erstens; fojo = Mal, Häufigkeit) kun plena atento la vitrajn balonojn (vitra balono – Glaskolben, Glasballon) kaj tubetojn (tub·et·o – Röhrchen aus tubo = Rohr; -et- = Verkleinerung), la pelvetojn kaj krisolojn sur la tablo.

Li prenis la planton el la pelveto kaj faligis ĝin sur la fajlaĵon. Denove ĝi ekbrilis, sed ne tiel forte kiel je la unua fojo. La vizaĝo de sinjorino Florence montris seniluziiĝon (sen·iluzi·iĝ·o – Enttäuschung aus sen = ohne; iluzio = Illusion; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern.).

»Ni lasu al la planto iom da tempo. Eble ĝi ne ĉiam havas la forton por lumado (lum·ad·o – andauerndes, langes Leuchten aus lumo = Licht, Leuchten; -ad- = lang andauernde Handlung)«, opiniis la druido.

»Bone, estu tiel (So sei es.). Mi revenos (re·ven·i – zurückkommen aus re- = zurück-, wieder-; veni = kommen) morgaŭ.« La sinjorino adiaŭis kaj kvazaŭ ŝvebis el la ĉambro.

Ekde tiu tago la druido staris horojn sur la kastelturo (kastel·tur·o – Schlossturm aus kastelo = Schloss; turo = Turm) kaj rigardis malproksimen (mal·proksim·en – in die Ferne aus mal- = Gegenteil von; proksima = nahe; -en = in Richtung). Je iu mateno sinjorino Florence, vane serĉinte[9] lin en la laboratorio, starigis sin (star·ig·i sin – sich (neben jemanden) stellen aus stari = stehen; -ig- = machen, veranlassen; sich stehend machen) apud lin.

»Kion vi vidas tie?«, ŝi demandis kun suspiro. »Ĉu vi volas foriri (for·ir·i – fortgehen aus for = fort; iri = gehen. Zieht dich etwas in die Ferne?) de ni? Ĉu io tiras vin en malproksimon (mal·proksim·o – Ferne aus mal- = Gegenteil von; proksima = nahe. Zieht dich etwas in die Ferne?)?«

Li turnis al ŝi sian vizaĝon, sur kiu ŝi vidis mienon de profunda aflikto kaj meditado (medit·ad·o – Nachdenken, Meditation aus mediti = nachdenken, meditieren; -ad- = lang andauernde Handlung). »Mia majstro, konfidinte[10] al mi la artojn de la druidoj, iam rakontis pri ĉielŝtonoj kaj vivofloroj (viv·o·flor·o – Lebensblume aus vivo = Leben; floro = Blume.). Ili jam delonge (de·longe – seit Langem aus de = von; longa = lang.) ne plu ekzistas, li diris, kaj la scio pri ilia uzado (uz·ad·o – Gebrauch, Nutzung aus uzi = etwas gebrauchen, benutzen; -ad- = lang andauernde Handlung) forpereis jam kun la praaj (pra·a – hier im Sinn von ersten, ältesten) druidoj je la tempo de la maljuna (mal·jun·a – alt aus mal- = Gegenteil von; juna = jung) Merlin. Li rakontis multajn aferojn, sed la plejmulton (plej·mult·o – das Meiste aus plej = meist; multe = viel) mi ne komprenis. Li estis maljunega (mal·jun·eg·a – sehr alt aus mal- = Gegenteil von; juna = jung; -eg- = Vergrößerung, Verstärkung) kaj kelkfoje konfuzis unu aferon kaj alian. Kiam aliaj druidoj vizitis lin kaj nokte post abunda ĝuado (ĝu·ad·o – Genießen, Genuss aus ĝui = etwas genießen; -ad- = lang andauernde Handlung) de vino rakontis legendojn, tiam ili tuŝis ankaŭ tiun temon, sed ili apenaŭ regis siajn langojn kaj sensence (sen·senc·e – sinnlos aus sen = ohne; senco = Sinn) babilis. Kiam mi sola«, li akcentis: »sola staras ĉi tie, mi provas rememori (re·memor·i – zurückerinnern aus re- = zurück-, wieder-; memori = sich erinnern). Sed estis antaŭ tro longa tempo …«

Post multaj tagoj kaj noktoj de rememorado (re·memor·ad·o – Erinnern aus re- = zurück-, wieder-; memori = sich erinnern; -ad- = lang andauernde Handlung), revado (rev·ad·o – Träumen aus revo = Tagtraum; -ad- = lang andauernde Handlung) kaj eksperimentado (eksperiment·ad·o – Experimentieren aus eksperimento = Experiment; -ad- = lang andauernde Handlung) la juna viro prenis la planton, metis ĝin kune kun la fajlaĵo de la meteorito en poton kaj dekoktis la tuton en freŝa akvo el montofonto (monto·font·o – Bergquelle aus monto = Berg; fonto = Quelle).

Kaj denove la sinjorino klake iris malsupren sur la ŝtuparo (ŝtup·ar·o – Treppe aus ŝtupo = Stufe; -ar- = Vielzahl, geordnete Gruppe) al la laboratorio, kiam li verŝis la dekoktaĵon (dekokt·aĵ·o – Sud aus dekokti = auskochen; -aĵ- = etwas Gegenständliches) tra fajna kribrilo (kribr·il·o – Sieb aus kribri = sieben; -il- = Werkzeug). ›De kie ŝi scias pri la stato de la eksperimento‹, li miris, kiam ŝi malfermis (mal·ferm·i – öffnen aus mal- = Gegenteil von; etwas (zu-)fermi = schließen) la pordon kaj tuj hastis al la tablo por inspekti la klaran, en hela bluo lumantan[11] fluidaĵon (fluid·aĵ·o – Flüssigkeit aus fluida = flüssig; -aĵ- = etwas Gegenständliches).

»Kio estas tio? Diru, kion vi kunverŝis (kun·verŝ·i – zusammen-, ineinandergießen aus kun = zusammen, gemeinsam mit; verŝi = etwas (ein-)gießen)? Ĉu oni povas trinki tion, ĉu oni prefere akvumas (akv·um·i – bewässern aus akvo = Wasser; -um- = unbestimmte Bedeutung) la herbojn en la ĝardeno per ĝi?«

Ŝi tenis sian nazon proksime de la poto kaj prudente ventumis (vent·um·i – fächeln aus vento = Wind; -um- = unbestimmte Bedeutung) al si la leviĝantan[12] vaporon, kiel la druido estis montrinta[13] al ŝi.

»Tio tute ne odoras«, ŝi konstatis.

La juna druido remetis la poton. »Mi ne scias, kion mi povas fari per la fluidaĵo. Kiel mi diris, la scio pri la ŝtonoj malaperis (mal·aper·i – verschwinden aus mal- = Gegenteil von; aperi = erscheinen). Espereble la supo ne mortigas (mort·ig·i – töten aus morto = Tod; -ig- = machen, veranlassen) nin. Ĉu mi provu?«

Sinjorino Florence kapjesis (kap·jes·i – bejahen, mit dem Kopf nicken aus kapo = Kopf; jes = ja). »Rapidu. Mi volas scii, ĉu ĝi mortigas vin aŭ ebriigas (ebri·ig·i – betrunken machen aus ebria = betrunken; -ig- = machen, veranlassen) aŭ faras vin senmorta (sen·mort·a – unsterblich aus sen = ohne; morto = Tod).«

Li prenis gutigilon (gut·ig·il·o – Pipette aus guto = Tropfen; -ig- = machen, veranlassen; -il- = Werkzeug; ein Werkzeug zum Tropfenmachen.), tiris per ĝi guton de la fluidaĵo el la poto kaj faligis ĝin en glason kun akvo. La virino (vir·in·o – Frau aus viro = Mann; -in- = weibliches Geschlecht) apogis ambaŭ brakojn sur la tablo kaj atente observis ĉiun sian movon (jede seiner Bewegungen). Malrapide (mal·rapid·a – langsam aus mal- = Gegenteil von; rapida = schnell) li prenis la ujon kaj eltrinkis (el·trink·i – austrinken aus el = aus, heraus; trinki = etwas trinken) ĝin.

Sinjorino Florence kaj la druido streĉe rigardis unu la alian (einander, einer den anderen).

»Ho, ho, ohoo.« La viro rektiĝis (rekt·iĝ·i – sich strecken, gerade machen aus rekta = gerade; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich), blua aŭreolo ĉirkaŭis lin dum momento. Pro ĝojo kaj surprizo lia vizaĝo radiis, li etendis siajn brakojn kaj vokis: »Ho mia dio, mi sentas min rejuniĝinta[14].«

Do tio estis la sekreto. Guto de la dekoktaĵo el la vivofloro kaj la ĉielŝtono kaŭzis juniĝon (jun·iĝ·o – Verjüngung aus juna = jung; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern). Tamen la druido ne sciis, kiom da tempo la efiko daŭras, sed ekde tiam sinjorino Florence kaj la druido prenis ĉiujare (ĉiu·jar·e – jährlich, jedes Jahr aus ĉiu = jeder, jede, jedes; jaro = Jahr) kelkajn gutojn kaj tiel restis junaj.

Je posta tago la juna druido konstatis, ke la kesto estis malaperinta[15], en kiu li konservis la lastan ĉielŝtonon kaj la flakonon kun la juniga suko (jun·ig·a suko – Verjüngungssaft, jung machender Saft aus juna = jung; -ig- = machen, veranlassen; suko = Saft). La sinjorino konfesis, ke ĝi nun troviĝis (trov·iĝ·i – sich befinden (an einem Ort) aus trovi = finden; -iĝ- = kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) en ŝia posedo.

»Vi devas kompreni, juna amiko, ke la donoj estis malegale (mal·egal·e – ungleich, verschieden aus mal- = Gegenteil von; egala = gleich) dividitaj[16]. Vi faris la dekoktaĵon per via scio, estas via ĉielŝtono. Se vi foriras el la kastelo kaŝe dum nokto kaj nebulo, tiam vi povas preni kun vi ambaŭ aĵojn, kaj mi maljuniĝos (mal·jun·iĝ·i – altern, alt werden aus mal- = Gegenteil von; juna = jung; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern). Ne, tiucele (tiu·cel·e – mit diesem Ziel aus tiu = jener, jene, jenes; celo = Ziel) mi ne bonvenigis (bon·ven·ig·i – jemanden willkommen heißen, aufnehmen aus bona = gut; veni = kommen; bonveno = Willkommen; -ig- = machen, veranlassen) vin. Vi havas la scion, kaj mi havas la rimedojn por apliki vian scion. Ekde nun ni estas interligitaj[17], komune ni restas junaj aŭ maljuniĝos. Ho jes, kaj ne provu trovi la keston. Mi bone kaŝis ĝin.«

Kiam la edzo de sinjorino Florence mortis tute neatendite[18] pro veneniĝo (venen·iĝ·o – Vergiftung aus veneno = Gift; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich; veneniĝi = sich vergiften), ili formoviĝis (for·mov·iĝ·i – umziehen, wegziehen aus for = fort; movi = etwas bewegen, -iĝ- = kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich). Ili vojaĝadis (vojaĝ·ad·i – lange reisen aus vojaĝi = reisen; -ad- = lang andauernde Handlung) tra multaj landoj kaj ĉiam antaŭgardis (antaŭ·gard·i – aufpassen, auf der Hut sein aus antaŭ = vor, vorher; gardi = bewachen, behüten) ŝanĝi la loĝlokon (loĝ·lok·o – Wohnort aus loĝi = wohnen; loko = Ort) antaŭ ol la homoj ĉirkaŭ ili komprenis, ke la morto preterpasas (preter·pas·i – vorübergehen aus preter = an … vorbei; pasi = vorbeigehen) ilin.

Tiam sinjorino Florence denove edziniĝis (edz·in·iĝ·i – heiraten aus edzo = Ehemann; -in- = weibliches Geschlecht; edzino = Ehefrau; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern. Zur Ehefrau werden), ja ŝi estis juna kaj bela virino, kaj naskis filinon (fil·in·o – Tochter aus filo = Sohn; -in- = weibliches Geschlecht). Kun tiu ŝi formoviĝis, post kiam ankaŭ tiu edzo mortis tre subite pro veneniĝo. Tiu filino post multaj jaroj naskis knabon, nepon de sinjorino Florence. Li ricevis la nomon Louis kaj estis dolĉa infano. Ĉiuj amis lin, sed plej multe lia avino (av·in·o – Großmutter aus avo = Großvater; -in- = weibliches Geschlecht). Montriĝis (montr·iĝ·is – es zeigte sich, stellte sich heraus aus montri = zeigen; -iĝ- = kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich), ke li estis malsana pro malforta (mal·fort·a – schwach aus mal- = Gegenteil von; forta = stark) koro.

Sinjorino Florence, ŝia druido kaj la familio de ŝia filino tiutempe (tiu·temp·e – zu dieser Zeit; damals aus tiu = jener, jene, jenes; tempo = Zeit) loĝis en mezgranda (mez·grand·a – mittelgroß aus mezo = Mitte; granda = groß) urbo de Francio. Ŝi daŭrigis (daŭr·ig·i – fortsetzen, weitermachen aus daŭri = andauern; -ig- = machen, veranlassen) la negocon de sia edzo kaj estis sukcesplena (sukces·plen·a – erfolgreich aus sukceso = Erfolg; plena = voll) peltokomercistino (pelto·komerc·ist·in·o – Pelzhändlerin aus pelto = Pelz; komerco = Handel; -ist- = Beruf; -in- = weibliches Geschlecht), kaj la ankoraŭ juna viro laboris kiel oraĵisto (or·aĵ·ist·o – Goldschmied aus oro = Gold; -aĵ- = etwas Gegenständliches; -ist- = Beruf).

»Ĉu vi povas helpi mian nepon?« La demando de sinjorino Florence estis konciza, kaj la juna viro sciis, ke li nun devis fari sian majstraĵon (majstr·aĵ·o – Meisterstück aus majstro = (Handwerks-)Meister; -aĵ- = etwas Gegenständliches).

Longan tempon li sidis en sia metiejo (meti·ej·o – Werkstatt aus metio = Handwerk; -ej- = Ort). Kiam unu el la dungitoj (dung·it·o – Angestellter aus dungi = anstellen, in Lohn nehmen; -ito = eine Person, die in der Vergangenheit angestellt wurde. -it- = Partizip Perfekt Passiv) venis, li bruske rifuzis lin. Tro multaj jaroj estis pasintaj[19], la rememoroj pri la edukado (eduk·ad·o – Ausbildung, Erziehung aus eduki = ausbilden, erziehen; -ad- = lang andauernde Handlung) fare de (fare de – von; betont stärker das Tun als das einfache de) la maljuna druido estis paliĝintaj[20]. Louis kaj lia malforta koro. Ĉu estis iuj diroj de la druidoj pri tia situacio? La juniga suko ne helpas, tion ili jam provis. Ĉu ie en la mondo ekzistis vivofloroj? Ĉu ili povus resanigi (re·san·ig·i – wieder gesund machen aus re- = zurück-, wieder-; sana = gesund; -ig- = machen, veranlassen) la knabon?

Krepuskiĝis (krespusk·iĝ·is – Es wurde dunkel. aus krepusko = Abenddämmerung; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern; Das unpersönliche Es des Deutschen wird nicht übersetzt.). Li leviĝis, fermis la fenestrokovrilojn (fenestr·o·kovr·il·o – Fensterladen aus fenestro = Fenster; kovri = bedecken; -il- = Werkzeug. Fensterdeckel.) kaj diris al siaj dungitoj, ke ili fermu la vendejon (vend·ej·o – Laden, Verkaufsstelle aus vendi = verkaufen; -ej- = Ort) kaj iru hejmen (hejm·en – nach Hause aus hejmo = Heim; hejme = zu Hause; hejmen = nach Hause). Li hodiaŭ ne plu bezonos ilin, kaj klientoj revenu (re·ven·u – mögen morgen wiederkommen aus re- = zurück-, wieder-; veni = kommen) morgaŭ. Li lumigis la lampojn en sia metiejo.

Vivofloro, ĉielŝtono. Penso ekaperis (ek·aper·i – plötzlich erscheinen aus ek- = beginnende Handlung; aperi = erscheinen. »aperi« bedeutet das Erscheinen einer Zeitung oder eines Buches, »ekaperi« betont das Plötzliche wie bei einem Gedanken.) en la oraĵisto. En ŝranko kuŝis restaĵoj (rest·aĵ·o – Reste, Überbleibsel aus resti = bleiben; -aĵ- = etwas Gegenständliches) apud strangaj kaj maloftaj metalpecoj (metal·pec·o – Metallstück aus metalo = Metall; peco = Stück). Dum multaj jaroj li portis ilin de unu loĝloko al alia, ili estis senvaloraj (sen·valor·a – wertlos aus sen = ohne; valoro = Wert) memoraĵoj (memor·aĵ·o – Erinnerungsstück aus memoro = Gedächtnis; -aĵ- = etwas Gegenständliches) pri vivo, en kiu li estis sendependa (sen·de·pend·a – unabhängig aus sen = ohne; de = von; pendi = hängen; dependi = abhängig sein von jemandem) kaj libera. Kaj tie ankaŭ estis … Kial li forgesis tion?

Pecon post peco li metis la metalaĵojn (metal·aĵ·o – Metallstück aus metalo = Metall; -aĵ- = etwas Gegenständliches) sur sian labortablon (labor·tabl·o – Arbeitstisch aus laboro = Arbeit; tablo = Tisch), ĝis li trovis tiun parton, kiun li estis forĝinta[21] el la ĉielŝtono. Ĝi ne estis perdinta[22] sian orbrilon (or·bril·o – Goldglanz aus oro = Gold; brilo = Glanz).

En la sekva semajno li neglektis sian vendejon. Ĉiun tagon li fermis sin en la metiejo, kie li martelis, boris, ŝraŭbis. Unun[23] el la dungitoj li sendis al horloĝisto (horloĝ·ist·o – Uhrmacher aus horloĝo = Uhr; -ist- = Beruf) por aĉeti mekanismon.

Iun vesperon li ordonis fermi la vendejon jam posttagmeze (post·tag·mez·e – nachmittags aus post = nach; tago = Tag; mezo = Mitte) kaj surmetis (sur·met·i – anziehen aus sur = auf, an; meti = etwas setzen, stellen, legen, stecken) frokon (frok·o – Mönchskutte), kaŝis sian vizaĝon sub kapuĉo kaj eliris (el·ir·i – hinausgehen aus el = aus, hinaus; iri = gehen) el la domo kun saketo (sak·et·o – Beutel aus sako = Sack; -et- = Verkleinerung) en la mano.

Sinjorino Florence estis surprizata[24] de la vizito kaj kondukis lin en sian privatan kontoron. »Mi timis, ke vi forfuĝis (forfuĝi – flüchten aus for = fort; fuĝi = flüchten)«, ŝi diris per malvarma (mal·varm·a – kalt aus mal- = Gegenteil von; varma = warm) voĉo.

»Ne, mia longa vivo estas tro grava por mi. Per helpo de iom da feliĉo mi alportas (al·port·i – bringen aus al = zu; porti = etwas ragen) la solvon por longa vivo de Louis.«

Li etendis la manon en la saketon kaj eltiris (el·tir·i – bringen aus el = aus, heraus; tiri = etwas ziehen) komplikan mekanismon. En la koloroj de oro, arĝento, latuno kaj bronzo ĝi brilis, kaj ĉirkaŭ ĝi elstaris (el·star·i – herausstehen aus el = aus, heraus; stari = stehen) radetoj (rad·et·o – Rädchen aus rado = Rad; -et- = Verkleinerung), stangetoj (stang·et·o – Stift aus stango = kleine Stange; -et- = Verkleinerung), piŝtoj kaj stiftoj almetitaj[25] de la druido.

»Tio estas mekanika koro. Ni enplantu (en·plant·i – einpflanzen aus en = in, hinein; planti = etwas pflanzen) ĝin en la bruston de via nepo, kaj li vivos longe kaj sane.«

»Pa, mekanika koro! Malsaĝa (mal·saĝ·a – töricht aus mal- = Gegenteil von; saĝa = klug) parolo! (Papperlapapp! Dummes Gerede!) Akaparo! (Übervorteilung, Abzocke, Nepp, Beutelschneiderei) Tio estas stultaĵo (stult·aĵ·o – Dummheit aus stulta = Gegenteil von; -aĵ- = etwas Gegenständliches)! Stultaĵo!« La lastan vorton ŝi kriis, ŝia voĉo sonis kiel akra glavo. Ŝia vizaĝo estis ruĝa kaj grimacanta[26] pro kolero. Per ambaŭ pugnoj ŝi apogis sin sur la skribotablo (skribo·tabl·o – Schreibtisch aus skribi = schreiben; tablo = Tisch), kriante[27]: »Kiom da homoj jam provis konstrui mekanikan koro? Kaj kiu tie ekstere iras sur la stratoj kaj placoj, havante[28] tian koron? Neniu! Neniu! Ĉiuj mortis. Ĉu vi kredas, ke vi estas Dio, povante[29] revivigi (re·viv·ig·i – wieder zum Leben erwecken aus re- = zurück-, wieder-; vivi = leben; -ig- = machen, veranlassen) mortintojn[30], vi povra druido kaj fisorĉisto (fi·sorĉ·ist·o – hier: Westentaschenzauberer aus fi- = moralische Abwertung; sorĉi = zaubern; -ist- = Beruf)?«

La furiozo de la sinjorino surprizis la druidon. Pale kaj tremante[31] li reiris (re·ir·i – zurückgehen aus re- = zurück-, wieder-; iri = gehen) du paŝojn. Kiu sciis, kiujn malsaĝaĵojn (mal·saĝ·aĵ·o – Dummheit (nicht als Eigenschaft, sondern als Ergebnis einer Tätigkeit) aus mal- = Gegenteil von; saĝa = klug; -aĵ- = etwas Gegenständliches) sinjorino Florence farus en sia eksplodo de sentoj?

»Fidu min! Ĉu mi iam seniluziigis vin? Ĉu la alkemiistoj (alkemi·ist·o – Alchemist aus alkemio = Alchemie; -ist- = Beruf) kaj ĉarlatanoj havis metalon de ĉielŝtonoj? Ĝuste tion mi prilaboris (pri·labor·i – bearbeiten aus pri = betreffs, über; labori = arbeiten).«

Sinjorino Florence gapis al la druido, ankoraŭ forte spirante[32] kaj evidente impresate[33] de la timema (tim·em·a – furchtsam aus timo = Furcht; -em- = Neigung zu etwas) aspekto de sia vidalvidulo (vid·al·vid·ul·o – Gegenüber aus vidi = sehen; vido = Sicht; al = zu; -ul- = Person. Sicht-zu-Sicht-Person). »Ĉu vi kredas, ke vi sukcese faris koron el metalo? Ĉu vi vere povas enplanti ĝin al iu tiel, ke tiu pluvivas (plu·viv·i – weiterleben aus plu = weiter, mehr; vivi = leben)?«

Pasis tagoj de pripensado (pri·pens·ad·o – Nachdenken aus pri = betreffs, über; pensi = denken; -ad- = lang andauernde Handlung) kaj konsiderado (konsider·ad·o – Abwägen aus konsideri = abwägen, berücksichtigen; -ad- = lang andauernde Handlung).

Je la mezo de pluva tago aperis dungito de sinjorino Florence ĉe la oraĵisto. »Louis fartas tre malbone (mal·bon·e – böse aus mal- = Gegenteil von; bone = gut). Mi timas, ke li mortos. Bonvolu (bon·vol·u – bitte aus bona = gut; voli = wollen) veni kaj alporti (nach bonvolu steht das Verb im Infinitv -i.) (la koron«, ŝi sciigis (sci·ig·i – mitteilen, wissen lassen aus scii = wissen; -ig- = machen, veranlassen) lin.

Louis kuŝis en sia ĉambro, malprofunde spirante[34], kovrite[35] de ŝvito kaj preskaŭ svenante[36].

»Li afliktiĝis (aflikt·iĝ·i – betrübt oder gekränkt sein aus aflikti = jemanden kränken; -iĝ- = werden, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich) pro io, kuris en sian ĉambron, kaj tiam ni aŭdis bruon. Li estis falinta[37].« Sinjorino Florence sidis sur seĝo apud lia lito. Ŝiaj manoj, ĉirkaŭprenantaj[38] lian brakon, tremis.

La enmeto (en·met·o – Einsetzen aus en = in, hinein; meti = etwas setzen, stellen, legen, stecken) de la koro estis longa kaj malfacila (mal·facil·a – schwierig aus mal- = Gegenteil von; facila = leicht, einfach) proceduro. Sinjorino Florence vokigis (vok·ig·i – rufen, kommen lassen aus voki = rufen; -ig- = machen, veranlassen. Sie rief die Ärzte nicht selbst, sondern veranlasste, dass jemand sie rief.) du kuracistojn (kurac·ist·o – Arzt aus kuraci = heilen; -ist- = Beruf), kiuj esprimis per kapneo (kap·ne·o – Kopfschütteln als Verneinen aus kapo = Kopf; ne = nein, nicht; nei = etwas verneinen) sian teruron pro la plano.

Tiam Louis kuŝis antaŭ ili kun malfermita[39] torako, la odoro de la sango peze kuŝis sur la ĉambro. Metala tubeto kondukis de la risorta mekanismo de la koro maldekstren (mal·dekstr·en – nach links aus mal- = Gegenteil von; dekstra = rechts; -en = in Richtung) sub la akselkavon (aksel·kav·o – Achselhöhle aus akselo = Achsel; kavo = Höhle). En ĝi sidis la ŝlosilo (ŝlos·il·o – Schlüssel aus ŝlosi = (zu)schließen; -il- = Werkzeug), per kiu oni streĉis la miraklaĵon (mirakl·aĵ·o – Wunderding aus miraklo = Wunder; -aĵ- = etwas Gegenständliches).

La druido turnis la ŝlosilon. La mekanika koro ne moviĝis (mov·iĝ·i – sich bewegen aus movi = etwas bewegen, -iĝ- = kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich). Plia turno, kaj plia. La risorto estis streĉita[40]. Klak! Klak! Du mallongaj moviĝoj de la mekanikaĵo (mekanik·aĵ·o – Mechanismus aus mekaniko = Mechanik; -aĵ- = etwas Gegenständliches). La koro ne moviĝis.

»Li mortos! Mia nepo mortos! Ĉu vi povas fari vere nenion?«, sinjorino Florence ĝemis. »Tio ne okazu!«

La druido kaj la du kuracistoj staris senkonsile (sen·konsil·e – ratlos aus sen = ohne; konsilo = Rat) ĉe la sangoplena (sang·o·plen·a – blutgetränkt aus sango = Blut; plena = voll) lito. La mekanika koro estis morta, morta kiel la korpo, en kiu ĝi estis enplantita[41].

»Kiel la vivo fluas en nin, tiel ĝi ankaŭ fluas el ni.« La voĉo de la kuracisto estis sentona (sen·ton·a – tonlos aus sen = ohne; tono = Ton, Nuance eines Tons).

»Ĝi fluas …«, murmuris la druido. »Eble ni povas fluigi (flu·ig·i – fließen lassen aus flui = fließen; -ig- = machen, veranlassen) la vivon en ĝin. Sinjorino Florence, donu al mi la flakonon.«

La sinjorino gapis al li. Tiam ŝi leviĝis, preskaŭ renversante[42] la seĝon, kaj iris el la ĉambro. Post nemultaj (post ne·mult·a·j minutoj – nach wenigen Minuten aus ne = nein, nicht; multaj = viele) minutoj ŝi revenis, tenante[43] en la mano la flakonon kun la juniga suko. »Jes, jes, faru. Donu al li la tutan restaĵon de la suko, se tio revivigas lin. Faru!« La lastajn vortojn ŝi kriis, antaŭ ol ŝi tute senforte (sen·fort·e – kraftlos aus sen = ohne; forto = Kraft) faligis sin sur la seĝon.

La druido tiris la ŝtopilon (ŝtop·il·o – Stopfen aus ŝtopi = Stopfen, Stecker, Verschluss; -il- = Werkzeug) el la flakono kaj malrapide fluigis guton post guto de la suko sur la koron kun la metala brilo. Tiam … eklumis (ek·lum·i – aufleuchten aus ek- = beginnende Handlung; lumo = Licht) blueca (blu·ec·a – bläulich aus blua = blau; -ec- = Eigenschaft) brilo, la mekanikaĵo mem ŝajnis ardi kaj enflui (en·flu·i – hineinfließen aus en = in, hinein; flui = fließen) en la korpon. La mekanika koro kunkreskis (kun·kresk·i – zusammenwachsen aus kun = gemeinsam, zusammen; kreski = wachsen) kun la korpo, ili unuiĝis (unu·iĝ·i – sich vereinen aus unu = eins; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern) kun vejnoj kaj muskoloj, tiam … klak … klak … ekmoviĝis (ek·mov·iĝ·i – beginnen sich zu bewegen aus ek- = beginnende oder kurzzeitige Handlung; movi = etwas bewegen; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern) dentoradoj (dent·o·rad·o – Zahnrad aus dento = Zahn; rado = Rad), stangetoj kaj piŝtoj kaj pumpis vivon en la korpon de la knabo.

»Li vivas!« Neniam tiuj vortoj sonis tiel feliĉaj. La avino de Louis ridis kaj ploris, la nerva streĉo neniiĝis (neni·iĝ·i – sich in Luft auflösen aus nenio = nichts; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern), ŝiaj okuloj brilis, kiam ŝi diris: »Amikoj, mi ne forgesos vin. Vi savis mian nepon! Multan, multan dankon.«

Sinjorino Florence vere ne forgesis siajn bonfarintojn[44]. La familio de unu kuracisto (de unu kuracisto – des einen Arztes), kiun post nelonge (post ne·long·e – nach kurzer Zeit aus ne = nein, nichts; longe = lang) nokte sur la vojo al kliento pikmortigis (pik·mort·ig·i – erstechen aus piki = stechen; morto = Tod; -ig- = machen, veranlassen. Durch Stechen totmachen.) bandito, ricevis abundan mondonacon (mon·donac·o – Geldgeschenk aus mono = Geld; donaco = Geschenk). La infano de la alia kuracisto, kiu kune kun lia edzino (›kiu kune kun lia edzino‹ bildet das Subjekt) ne transvivis (trans·viv·i – überleben aus trans = jenseits; vivi = leben) akcidenton en kaleŝo, estis dungata[45] en la kuirejo (kuir·ej·o – Küche aus kuiri = etwas kochen; -ej- = Ort) de la sinjorino. La druido ne rimarkis, ke en la flakono, en kiu li kredis la junigan sukon, troviĝis forta kaj rapide efikanta[46] veneno.

Estis mil jaroj post la forpereo de la hobitoj en Meztero, ke juna viro venis en la fortikan kastelon de sinjoro Mathieu kaj sinjorino Florence. Li asertis, ke li estas druido, la lasta, kiu estas edukita laŭ la reguloj de la Grandaj Druidoj. Ili tenis lin ĉe si. Sinjoro Mathieu jam estis malsana kaj nur malofte okupiĝis pri la administrado de la kastelo, do estis lia edzino, kiu decidis, ke la juna viro restu. Eble li ne estis aŭtentika druido sed trompanto kaj pretendanto, sed li estis afabla, ĉarma kaj belaspekta kaj taŭga ŝercemulo. Li posedis tri ŝtonojn el la lando de la Norduloj, kie la suno ne leviĝas en vintro, la neĝo neniam degelas kaj la dioj rajdas sur okgambaj ĉevaloj. La ŝtonoj falis el la ĉielo, la juna viro asertis, aŭ eble dio perdis ilin dum sovaĝa ĉasado. Ili estis tute nigraj kaj ŝajnis ensuĉi ĉian lumon.

En la kelo de la kastelo li instalis laboratorion, en kiu li dekoktis drogherbojn, senkapigis ranojn kaj elŝiris la vostojn de lacertoj. En kameno tage kaj nokte fajro bruladis kaj lumigis ĉiun angulon de la ĉambro. Li amis la lumon kaj igis, ke oni faris fenestron al sudo en la muro. Kelkfoje li rigardis la nigrajn ĉielŝtonojn, ŝmiris la sangon de ranoj sur ilin kaj kuiris ilin kune kun la vostoj de la lacertoj.

Je iu tago li petis fajlilon de la forĝisto, pli ekzakte, ekde tiu tago al la forĝisto mankis fajlilo, kiun nun uzis la druido. Tagon post tago li fajladis, ĝis la ŝtono ŝanĝiĝis al amaseto da fajlaĵo. Tamen tio ne estis sorĉado.

La duan ŝtonon li degelis en la fajro de sia kameno. Li postulis pli kaj pli da ligno, la fajro pli kaj pli ardiĝis, li laboris tagon kaj nokton, poste plian tagon kaj plian nokton, ĝis la ŝtono ŝanĝis sian koloron kaj fluis kiel orkolora rivereto el la krisolo. El la metala bloko li martelis maldikan ladon. Fininte tion, li kontente rigardis la rezulton. Ĝin li kaŝis en la laboratorio, ĉar li ne sciis, kion fari per ĝi.

La trian ŝtonon li remetis en la lignan keston, en kiu li transportis la ŝtonojn. En tiu ankaŭ kuŝis planto, kiu aspektis ankoraŭ freŝa kaj kies burĝonoj brilis en plej belaj koloroj: ruĝa, flava, blua kaj verda. La druido prenis ĝin el la kesto, longe staris senspire kaj admiris la kolorludon.

Pro malatento li faligis la planton. Ĝi ŝvebis malsupren en la pelveton kun la fajlaĵo de la meteorito. Por momento la planto ekfulmis kaj elsendis helan lumon, la tigo kaj la burĝonoj ŝajnis viviĝi.

La lumo estingiĝis, kaj la planto denove nur estis planto kun burĝonoj en multaj koloroj.

Ni ne scias, ĉu sinjoro Mathieu tute forgesis lin, sed sinjorino Florence iam kaj tiam vizitis la junan viron en la laboratorio, kaj ankaŭ je tiu tago ŝi hazarde ĉeestis. »Tio ja estis belega«, ŝi vokis kaj pro ĝojo kunfrapis la manojn. »Tuj refaru tion, druido!« Ekscitite ŝi iris pli proksimen al la tablo kaj rigardis unuafoje kun plena atento la vitrajn balonojn kaj tubetojn, la pelvetojn kaj krisolojn sur la tablo.

Li prenis la planton el la pelveto kaj faligis ĝin sur la fajlaĵon. Denove ĝi ekbrilis, sed ne tiel forte kiel je la unua fojo. La vizaĝo de sinjorino Florence montris seniluziiĝon.

»Ni lasu al la planto iom da tempo. Eble ĝi ne ĉiam havas la forton por lumado«, opiniis la druido.

»Bone, estu tiel. Mi revenos morgaŭ.« La sinjorino adiaŭis kaj kvazaŭ ŝvebis el la ĉambro.

Ekde tiu tago la druido staris horojn sur la kastelturo kaj rigardis malproksimen. Je iu mateno sinjorino Florence, vane serĉinte lin en la laboratorio, starigis sin apud lin.

»Kion vi vidas tie?«, ŝi demandis kun suspiro. »Ĉu vi volas foriri de ni? Ĉu io tiras vin en malproksimecon?«

Li turnis al ŝi sian vizaĝon, sur kiu ŝi vidis mienon de profunda aflikto kaj meditado. »Mia majstro, konfidinte al mi la artojn de la druidoj, iam rakontis pri ĉielŝtonoj kaj vivofloroj. Ili jam delonge ne plu ekzistas, li diris, kaj la scio pri ilia uzado forpereis jam kun la praaj druidoj je la tempo de la maljuna Merlin. Li rakontis multajn aferojn, sed la plejmulton mi ne komprenis. Li estis maljunega kaj kelkfoje konfuzis unu aferon kaj alian. Kiam aliaj druidoj vizitis lin kaj nokte post abunda ĝuado de vino rakontis legendojn, tiam ili tuŝis ankaŭ tiun temon, sed ili apenaŭ regis siajn langojn kaj sensence babilis. Kiam mi sola«, li akcentis: »sola staras ĉi tie, mi provas rememori. Sed estis antaŭ tro longa tempo …«

Post multaj tagoj kaj noktoj de rememorado, revado kaj eksperimentado la juna viro prenis la planton, metis ĝin kune kun la fajlaĵo de la meteorito en poton kaj dekoktis la tuton en freŝa akvo el montofonto.

Kaj denove la sinjorino klake iris malsupren sur la ŝtuparon al la laboratorio, kiam li verŝis la dekoktaĵon tra fajna kribrilo. ›De kie ŝi scias pri la stato de la eksperimento‹, li miris, kiam ŝi malfermis la pordon kaj tuj hastis al la tablo por inspekti la klaran, en hela bluo lumantan fluidaĵon.

»Kio estas tio? Diru, kion vi kunverŝis? Ĉu oni povas trinki tion, ĉu oni prefere akvumas la herbojn en la ĝardeno per ĝi?«

Ŝi tenis sian nazon proksime de la poto kaj prudente ventumis al si la leviĝantan vaporon, kiel la druido estis montrinta al ŝi.

»Tio tute ne odoras«, ŝi konstatis.

La juna druido remetis la poton. »Mi ne scias, kion mi povas fari per la fluidaĵo. Kiel mi diris, la scio pri la ŝtonoj malaperis. Espereble la supo ne mortigas nin. Ĉu mi provu?«

Sinjorino Florence kapjesis. »Rapidu. Mi volas scii, ĉu ĝi mortigas vin aŭ ebriigas aŭ faras vin senmorta.«

Li prenis gutigilon, tiris per ĝi guton de la fluidaĵo el la poto kaj faligis ĝin en glason kun akvo. La virino apogis ambaŭ brakojn sur la tablo kaj atente observis ĉiun sian movon. Malrapide li prenis la ujon kaj eltrinkis ĝin.

Sinjorino Florence kaj la druido streĉe rigardis unu la alian.

»Ho, ho, ohoo.« La viro rektiĝis, blua aŭreolo ĉirkaŭis lin dum momento. Pro ĝojo kaj surprizo lia vizaĝo radiis, li etendis siajn brakojn kaj vokis: »Ho mia dio, mi sentas min rejuniĝinta.«

Do tio estis la sekreto. Guto de la dekoktaĵo el la vivofloro kaj la ĉielŝtono kaŭzis juniĝon. Tamen la druido ne sciis, kiom da tempo la efiko daŭras, sed ekde tiam sinjorino Florence kaj la druido prenis ĉiujare kelkajn gutojn kaj tiel restis junaj.

Je posta tago la juna druido konstatis, ke la kesto estis malaperinta, en kiu li konservis la lastan ĉielŝtonon kaj la flakonon kun la juniga suko. La sinjorino konfesis, ke ĝi nun troviĝis en ŝia posedo.

»Vi devas kompreni, juna amiko, ke la donoj estis malegale dividitaj. Vi faris la dekoktaĵon per via scio, estas via ĉielŝtono. Se vi foriras el la kastelo kaŝe dum nokto kaj nebulo, tiam vi povas preni kun vi ambaŭ aĵojn, kaj mi maljuniĝos. Ne, tiucele mi ne bonvenigis vin. Vi havas la scion, kaj mi havas la rimedojn por apliki vian scion. Ekde nun ni estas interligitaj, komune ni restas junaj aŭ maljuniĝos. Ho jes, kaj ne provu trovi la keston. Mi bone kaŝis ĝin.«

Kiam la edzo de sinjorino Florence mortis tute neatendite pro veneniĝo, ili formoviĝis. Ili vojaĝadis tra multaj landoj kaj ĉiam antaŭgardis ŝanĝi la loĝlokon antaŭ ol la homoj ĉirkaŭ ili komprenis, ke la morto preterpasas ilin.

Tiam sinjorino Florence denove edziniĝis, ja ŝi estis juna kaj bela virino, kaj naskis filinon. Kun tiu ŝi formoviĝis, post kiam ankaŭ tiu edzo mortis tre subite pro veneniĝo. Tiu filino post multaj jaroj naskis knabon, nepon de sinjorino Florence. Li ricevis la nomon Louis kaj estis dolĉa infano. Ĉiuj amis lin, sed plej multe lia avino. Montriĝis, ke li estis malsana pro malforta koro.

Sinjorino Florence, ŝia druido kaj la familio de ŝia filino tiutempe loĝis en mezgranda urbo de Francio. Ŝi daŭrigis la negocon de sia edzo kaj estis sukcesplena peltokomercistino, kaj la ankoraŭ juna viro laboris kiel oraĵisto.

»Ĉu vi povas helpi mian nepon?« La demando de sinjorino Florence estis konciza, kaj la juna viro sciis, ke li nun devis fari sian majstraĵon.

Longan tempon li sidis en sia metiejo. Kiam unu el la dungitoj venis, li bruske rifuzis lin. Tro multaj jaroj estis pasintaj, la rememoroj pri la edukado fare de la maljuna druido estis paliĝinta. Louis kaj lia malforta koro. Ĉu estis iuj diroj de la druidoj pri tia situacio? La juniga suko ne helpas, tion ili jam provis. Ĉu ie en la mondo ekzistis vivofloroj? Ĉu ili povus resanigi la knabon?

Krepuskiĝis. Li leviĝis, fermis la fenestrokovrilojn kaj diris al siaj dungitoj, ke ili fermu la vendejon kaj iru hejmen. Li hodiaŭ ne plu bezonos ilin, kaj klientoj revenu morgaŭ. Li lumigis la lampojn en sia metiejo.

Vivofloro, ĉielŝtono. Penso ekaperis en la oraĵisto. En ŝranko kuŝis restaĵoj apud strangaj kaj maloftaj metalpecoj. Dum multaj jaroj li portis ilin de unu loĝloko al alia, ili estis senvaloraj memoraĵoj pri vivo, en kiu li estis sendependa kaj libera. Kaj tie ankaŭ estis … Kial li forgesis tion?

Pecon post peco li metis la metalaĵojn sur sian labortablon, ĝis li trovis tiun parton, kiun li estis forĝinta el la ĉielŝtono. Ĝi ne estis perdinta sian orbrilon.

En la sekva semajno li neglektis sian vendejon. Ĉiun tagon li fermis sin en la metiejo, kie li martelis, boris, ŝraŭbis. Unun el la dungitoj li sendis al horloĝisto por aĉeti mekanismon.

Iun vesperon li ordonis fermi la vendejon jam posttagmeze kaj surmetis frokon, kaŝis sian vizaĝon sub kapuĉo kaj eliris el la domo kun saketo en la mano.

Sinjorino Florence estis surprizita de la vizito kaj kondukis lin en sian privatan kontoron. »Mi timis, ke vi forfuĝis«, ŝi diris per malvarma voĉo.

»Ne, mia longa vivo estas tro grava por mi. Per helpo de iom da feliĉo mi alportas la solvon por longa vivo de Louis.«

Li etendis la manon en la saketon kaj eltiris komplikan mekanismon. En la koloroj de oro, arĝento, latuno kaj bronzo ĝi brilis, kaj ĉirkaŭ ĝi elstaris radetoj, stangetoj, piŝtoj kaj stiftoj almetitaj de la druido.

»Tio estas mekanika koro. Ni enplantu ĝin en la bruston de via nepo, kaj li vivos longe kaj sane.«

»Pa, mekanika koro! Malsaĝa parolo! Akaparo! Tio estas stultaĵo! Stultaĵo!« La lastan vorton ŝi kriis, ŝia voĉo sonis kiel akra glavo. Ŝia vizaĝo estis ruĝa kaj grimaciĝinta pro kolero. Per ambaŭ pugnoj ŝi apogis sin sur la skribotablo, kriante: »Kiom da homoj jam provis konstrui mekanikan koro? Kaj kiu tie ekstere iras sur la stratoj kaj placoj, havante tian koron? Neniu! Neniu! Ĉiuj mortis. Ĉu vi kredas, ke vi estas Dio, povante revivigi mortintojn, vi povra druido kaj fisorĉisto?«

La druido estis tute surprizata de la furiozo kaj pale kaj tremante reiris du paŝojn. Kiu sciis, kiujn malsaĝaĵojn sinjorino Florence farus en sia eksplodo de sentoj?

»Fidu min! Ĉu mi iam seniluziigis vin? Ĉu la alkemiistoj kaj ĉarlatanoj havis metalon de ĉielŝtonoj? Ĝuste tion mi prilaboris.«

Sinjorino Florence gapis al la druido, ankoraŭ forte spirante kaj evidente impresate de la timema aspekto de sia vidalvidulo. »Ĉu vi kredas, ke vi sukcese faris koron el metalo? Ĉu vi vere povas enplanti ĝin al iu tiel, ke tiu pluvivas?«

Pasis tagoj de pripensado kaj konsiderado.

Je la mezo de pluva tago aperis dungito de sinjorino Florence ĉe la oraĵisto. »Louis fartas tre malbone. Mi timas, ke li mortos. Bonvolu veni kaj alporti la koron«, ŝi sciigis lin.

Louis kuŝis en sia ĉambro, malprofunde spirante, kovrite de ŝvito en sia ĉambro kaj preskaŭ svenante.

»Li afliktiĝis pro io, kuris en sian ĉambron, kaj tiam ni aŭdis bruon. Li estis falinta teren.« Sinjorino Florence sidis sur seĝo apud lia lito. Ŝiaj manoj, ĉirkaŭprenantaj lian brakon, tremis.

La enmeto de la koro estis longa kaj malfacila proceduro. Sinjorino Florence vokigis du kuracistojn, kiuj esprimis per kapneo sian teruron pro la plano. Tiam Louis kuŝis antaŭ ili kun malfermita torako, la odoro de la sango peze kuŝis sur la ĉambro. Metala tubeto kondukis de la risorta mekanismo de la koro dekstren sub la akselkavon. En ĝi sidis la ŝlosilo, per kiu oni streĉis la miraklaĵon.

La druido turnis la ŝlosilon. La mekanika koro ne moviĝis. Plia turno, kaj plia. La risorto estis streĉita. Klak! Klak! Du mallongaj moviĝoj de la mekanikaĵo. La koro ne moviĝis.

»Li mortas! Mia nepo mortas! Ĉu vi povas fari vere nenion?«, sinjorino Florence ĝemis. »Tio ne okazu!«

La druido kaj la du kuracistoj staris senkonsile ĉe la sangoplena lito. La mekanika koro estis morta, morta kiel la korpo, en kiu ĝi estis enplantita.

»Kiel la vivo fluas en nin, tiel ĝi ankaŭ fluas el ni.« La voĉo de la kuracisto estis sentona.

»Ĝi fluas …«, murmuris la druido. »Eble ni povas fluigi la vivon en ĝin. Sinjorino Florence, donu al mi la flakonon.«

La sinjorino gapis al li. Tiam ŝi leviĝis, preskaŭ renversante la seĝon, kaj iris el la ĉambro. Post nemultaj minutoj ŝi revenis, tenante en la mano la flakonon kun la juniga suko. »Jes, jes, faru. Donu al li la tutan restaĵon de la suko, se tio revivigas lin. Faru!« La lastajn vortojn ŝi kriis, antaŭ ol ŝi tute senforte faligis sin sur la seĝon.

La druido tiris la ŝtopilon el la flakono kaj malrapide fluigis guton post guto de la suko sur la koron kun la metala brilo. Tiam … eklumis blueca brilo, la mekanikaĵo mem ŝajnis ardi kaj enflui en la korpon. La mekanika koro kunkreskis kun la korpo, ili unuiĝis kun vejnoj kaj muskoloj, tiam … klak … klak … ekmoviĝis dentoradoj, stangetoj kaj piŝtoj kaj pumpis vivon en la korpon de la knabo.

»Li vivas!« Neniam tiuj vortoj sonis tiel feliĉaj. La avino de Louis ridis kaj ploris, la nerva streĉo neniiĝis, ŝiaj okuloj brilis, kiam ŝi diris: »Amikoj, mi ne forgesos vin. Vi savis mian nepon! Multan, multan dankon.«

Sinjorino Florence vere ne forgesis siajn bonfarintojn. La familio de unu kuracisto, kiun post nelonge nokte sur la vojo al kliento pikmortigis bandito, ricevis abundan mondonacon. La infano de la alia kuracisto, kiu kune kun lia edzino ne transvivis akcidenton en kaleŝo, estis dungata en la kuirejo de la sinjorino. La druido ne rimarkis, ke en la flakono, en kiu li kredis la junigan sukon, troviĝis forta kaj rapide efikanta veneno.

(2300+ vortoj)

Glosaro

1. ŝirmante – schützend. ŝirm·ant·e aus ŝirmi = etwas beschirmen, schützen; -ant- = jetzt beschützend, beschirmend. ŝi tenis la manojn ŝirmante … parallel und gleichzeitig zu der Haupthandlung (deshalb die Gegenwartsform des Partizips) teni führt sie die Nebenhandlung ŝirmi aus. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

2. vidinte la unuan violon, ni konduku lin al ĝi – Wir sollen ihn zu ihr hinführen, nachdem wir das erste Veilchen gesehen haben. vid·int·e – sehend aus vidi = etwas sehen; -int- = sehend in der Vergangenheit. vidinte la unuan floron ist der Nebensatz. Das Subjekt (ni) wird dem Hauptsatz entnommen: Ni konduku lin … Im Nebensatz haben wir eine aktive Handlungsrichtung (-int-), das Subjekt = ni handelt selbst. Wir sollen ihn (den Vater) zu ihr (der Blume) hinführen, nachdem sehend das erste Veilchen = nachdem wir das erste Veilchen gesehen haben. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv). ↩

3. doninta – gebend gewesen. don·int·a aus doni = etwas geben; -inta- = gebend in der Vergangenheit. Ĝi estis doninta orflavajn vestojn al multaj floroj. – Er (der Herbst; im Esperanto also »ĝi«) hatte vielen Blumen goldgelbe Kleider gegeben. Das erfolgte vor der Erzählung, wir haben ein Ereignis in der Vor-Vergangenheit. Das Märchen selbst wird in der Vergangenheitsform erzählt (-is). Um die Vergabe der Kleider noch davor zu beschreiben (erst werden die Kleider gebracht, dann das Märchen erzählt), benötigen wir zwei Zeitebenen: estis doninta. estis beschreibt die Zeitebene des Märchens, doninta die davor stattfindende Vergabe der Kleider: Der Herbst war (= estis) gebend gewesen (= doninta) vielen Blumen goldgelbe Kleider. Es ist eine aktive Handlung, denn der Herbst gibt die Kleider selbst den Blumen. Der Herbst gibt: ĝi donas. Der Herbst gab: ĝi donis. Der Herbst war gebend gewesen: ĝi estis doninta. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

4. timigite de la steloj – von den Sternen Furcht eingeflößt bekommen. tim·ig·it·e aus timo = Furcht; timi = jemanden oder etwas fürchten; -ig- = (zu etwas) machen; timigi = jemandem Furcht einflößen, ängstigen, in Furcht versetzen; -it- = in der Vergangenheit von dem Tadel der Sterne geängstigt worden sein (nicht selbst handeln, die Handlung geht nicht von der Aster, sondern von den Sternen aus, demzufolge eine passive Handlungsrichtung, -it- = Partizip Perfekt Passiv). ↩

5. ridanta – lachend. rid·ant·a aus ridi = lachen, -ant- = lachend in der Gegenwart, das heißt gleichzeitig zu staris. Kun ridanta vizaĝo = mit lachendem Gesicht. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

6. kiu estas edukita de la druidoj – der (bezieht sich auf lasta druido) ausgebildet wurde / erzogen worden ist von den Druiden. eduk·it·a aus eduki = jemanden erziehen, ausbilden; -it- = in der Vergangenheit von den Druiden ausgebildet worden sein. li asertis, ke li estas edukita entspricht der direkten Rede (aserti ist ein Verb des Sagens, Denkens, Wahrnehmens), deshalb steht der Nebensatz in der Gegenwartsform. Der junge Mann hatte sich nicht selbst ausgebildet, die Handlung ging von den Druiden aus, demzufolge eine passive Handlungsrichtung. (-it- = Partizip Perfekt Passiv). ↩

7. Fininte tion, li rigardis la rezulton. fin·int·e aus fini = etwas beenden; -int- = nachdem er das in der Vergangenheit beendet hatte. Das Subjekt (li) wird dem Hauptsatz entnommen: Li rigardis la rezulton. Davor steht der Nebensatz: Fininte tion = nachdem beendend. Zuerst beendete er seine Arbeit, danach betrachtete er das Ergebnis. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

8. ekscitite – aufgeregt (von den vorherigen Ereignissen). ekscit·it·e aus eksciti = jemanden erregen, aufregen; -it- = in der Vergangenheit von den Ereignissen aufgeregt worden sein (nicht selbst handeln, die Handlung geht von den vorherigen Ereignissen aus, demzufolge eine passive Handlungsrichtung; -it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

9. serĉinte lin en la laboratorio – nachdem sie ihn im Labor gesucht hatte. serĉ·int·e aus serĉi = etwas suchen; -int- = nachdem sie ihn gesucht hatte. Das Subjekt (ŝi) wird dem Hauptsatz entnommen: Ŝi starigis sin. Der Nebensatz (serĉinte lin) liegt zeitlich vor dem Hauptsatz (also vom Hauptsatz gesehen in der Vergangenheit) und ist abgeschlossen: nachdem (-int-) sie ihn suchend war (serĉinte). Zuerst suchte sie ihn im Labor, danach fand sie ihn auf dem Schlossturm und stellte sich neben ihn. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

10. konfidinte al mi la artojn – nachdem er (der Druidenmeister) mir die Künste anvertraut hatte. konfid·int·e aus konfidi = vertrauen, anvertrauen; -int- = nachdem anvertrauend. Das Subjekt (mia majstro) wird dem Hauptsatz entnommen: Mia majstro rakontis …. Der Nebensatz (konfidinte …) liegt zeitlich vor dem Hauptsatz (also vom Hauptsatz gesehen in der Vergangenheit) und ist abgeschlossen: Nachdem der Meister mir die Künste der Druiden anvertraut hatte (eigentlich: mir anvertrauend gewesen war), erzählte er eines Tages von Himmelssteinen … (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

11. en hela bluo lumanta fluidaĵo – in hellem Blau leuchtende Flüssigkeit. lum·ant·a aus lumi = leuchten; -ant- = leuchtend in der Gegenwart bezogen auf hasti. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

12. leviĝanta vaporo – aufsteigender Dampf. lev·iĝ·ant·a aus levi = etwas heben; -iĝ- = kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich (aufsteigen, sich erheben); -ant- = aufsteigender (sich erhebender Dampf) in der Gegenwart bezogen auf ventumi. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

13. kiel la druido estis montrinta al ŝi – wie der Druide es ihr gezeigt hatte. Der Druide hatte es ihr bereits einige Zeit vor den hier beschriebenen Ereignissen gezeigt. montr·int·a aus montri = etwas zeigen; -int- = war zeigend gewesen, also in der Vergangenheit bezogen auf estis. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

14. mi sentas min rejuniĝinta – ich fühle mich wieder jung / verjüngt. re·jun·iĝ·int·a aus re- = zurück-, wieder-; juna = jung; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern, kennzeichnet die Rückbezüglichkeit sich; -int- = die Verjüngung hat sich in der Vergangenheit zugetragen. In der Vergangenheit wieder jung werdend, die Verjüngung ist beendet. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

15. la kesto estis malaperinta – Der Kasten war verschwunden. mal·aper·int·a aus malaperi = mal- = Gegenteil von; aperi = erscheinen, auftauchen; -int- = in der Vergangenheit verschwindend gewesen. Der Kasten ist jetzt nicht mehr vorhanden, sondern in der Vergangenheit verschwunden. La kesto malaperas. = Der Kasten verschwindet. La kesto malaperis. = Der Kasten verschwandt. La kesto estis malaperinta. = Der Kasten war zum Zeitpunkt der Erzählung bereits verschwunden. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

16. la donoj estis malegale dividitaj – Die Gaben waren ungleich verteilt worden. divid·it·e aus dividi = verteilen, teilen; -it- = in der Vergangenheit verteilt worden sein. (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

17. ni estas interligitaj – Wir sind miteinander verbunden. inter·lig·it·a aus inter = zwischen; ligi = jemanden verknüpfen, verbinden; interligi = miteinander verbinden, zwischen den beteiligten Personen eine Verbindung herstellen; -it- = in der Vergangenheit (von einer beliebigen Person oder einem Umstand) verbunden worden sein. (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

18. neatendite – unerwartet. ne·atend·it·e aus ne = nein, nicht; atendi = warten; -it- = in der Vergangenheit nicht erwartet worden sein. Li mortis neatendite. = Er starb, ohne dass es erwartet worden wäre. (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

19. Tro multaj jaroj estis pasintaj – zu viele Jahre waren vergangen. pas·int·a aus pasi = vergehen; -int- = waren vergehend gewesen (in der Vergangenheit bezogen auf estis). Die Geschichte wird in der Vergangenheit (estis) erzählt. Bereits davor (in der Vor-Vergangenheit) waren zu viele Jahre vergangen (pasintaj). La jaroj pasas. = Die Jahre vergehen. La jaroj pasis. = Die Jahre vergingen. La jaroj estis pasintaj. = Die Jahre waren vergangen. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

20. La rememoroj estis paliĝintaj. – die Erinnerungen waren verblasst. pal·iĝ·int·a aus pala = blass; -iĝ- = werden, seinen Zustand ändern; paliĝi = verblassen; -int- = waren verblassend gewesen (in der Vergangenheit bezogen auf estis). Die Geschichte wird in der Vergangenheit (estis) erzählt. Die Erinnerungen waren zu diesem Zeitpunkt bereits verblasst (paliĝintaj = in der Vor-Vergangenheit). La rememoroj paliĝas. = Die Erinnerungen verblassen. La rememoroj paliĝis. = Die Erinnerungen verblassten. La rememoroj estis paliĝintaj. = Die Erinnerungen waren verblasst. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

21. kiun li estis forĝinta el la ĉielŝtono – das (das Metallstück) er aus dem Himmelsstein geschmiedet hatte. forĝ·int·a aus forĝi = etwas schmieden; -int- = war schmiedend gewesen (in der Vergangenheit bezogen auf estis). Die Geschichte wird in der Vergangenheit (estis) erzählt. Wir wissen aus der Erzählung, dass der Druide das Teil vor dem aktuellen Zeitpunkt geschmiedet hat (forĝinta – in der Vor-Vergangenheit). Li forĝas la metalaĵon. = Er schmiedet das Metallstück. Li forĝis la metalaĵon. = Er schmiedete das Metallstück. Li estis forĝinta la metalaĵon. = Er hatte (!) das Metallstück geschmiedet. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

22. Ĝi ne estis perdinta sian orbrilon. – Es (das Teil) hatte seinen goldenen Glanz nicht verloren. perd·int·a aus perdi = etwas verlieren; -int- = war nicht verlierend gewesen (in der Vergangenheit bezogen auf estis). Die Geschichte wird in der Vergangenheit (estis) erzählt. Das Metallstück hatte seinen Glanz in der Zeit zwischen dem Schmieden (das geschah in der Vergangenheit) und der aktuellen Zeit der Erzählung nicht verloren (ne estis perdinta = in der Vor-Vergangenheit). Ĝi ne perdas sian brilon. = Es verliert seinen Glanz nicht. Ĝi ne perdis sian brilon. = Es verlor seinen Glanz nicht. Ĝi ne estis perdinta sian brilon. = Es hatte seinen Glanz nicht verloren. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

23. unun el la dungitoj – einen der Angestellten. »unu« ist hier ein Pronomen, keine Zahlwort. Die Anwendung des Akkusativs ist ungewöhnlich und selten, aber nicht verboten und dient zur eindeutigen Kennzeichnung des direkten Objekts. ↩

24. Sinjorino Florence estis surprizata de la vizito. – Frau Florence war überrascht von dem Besuch. surpriz·at·a – überrascht aus surprizi = jemanden überraschen; -ata- = überrascht werden. Das ist die reguläre Umkehrung der aktiven in die passive Handlungsrichtung. Der aktive Satz: La vizito surprizis sinjorinon Florence. Bei der Umkehrung der Handlungsrichtung wird das direkte Objekt zum Subjekt. Das Passiv wird mit estis plus Partizip Passiv gebildet, und das Partizip liegt in einer Zeitebene (-at-) mit estis. Ŝi estas suprizata. = Sie ist überrascht. Ŝi estis suprizata. = Sie war überrascht. Ŝi estis suprizita. = Sie war (vorher) überrascht worden. (-at- = Partizip Präsens Passiv) ↩

25. stiftoj almetitaj de la druido – von dem Druiden angebrachte Stifte aus al·met·it·a – angebracht; al = zu, an; meti = etwas setzen, stellen, legen, stecken; -it- = die Stifte waren von den Druiden in der Vergangenheit angebracht worden (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

26. grimacanta – zur Grimasse verzogen. grimac·ant·a aus grimaco = Grimasse; grimaci = eine Grimasse machen; -ant- = Das Gesicht wird zur Grimasse verzogen (jetzt, gleichzeitig zu estis ruĝa). (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

27. kriante – schreiend. kri·ant·e aus krii = schreien; -ant- = schreiend (jetzt, gleichzeitig zu ŝi apogis). (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

28. havante tian koron – die solch ein Herz haben. hav·ant·e aus havi = haben; -ant- = habend solch ein Herz. Das Subjekt wird dem Hauptsatz entnommen: Kiu iras …. Dahinter steht der Nebensatz mit einer gleichzeitigen Handlung: havante tian koron = der ein solches Herz hat. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

29. Vi estas Dio, povante revivigi mortintojn – Du bist Gott und kannst Tote wieder zum Leben erwecken? pov·ant·e aus povi = können; -ant- = könnend Tote erwecken. Das Subjekt (vi) wird dem Hauptsatz entnommen: Vi estas …. Dahinter steht der Nebensatz mit einer gleichzeitigen Handlung: povante revivigi mortintojn = du kannst Verstorbene wiederbeleben. Bei solchen Sätzen mit -ante kann man statt Hauptsatz plus Nebensatz auch zwei Hauptsätze mit ›und‹ bilden. (Du bist Gott ›und‹ kannst Verstorbene wiederbeleben.). (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

30. mortinto – Toter, Verstorbener. mort·int·o aus morti = sterben; -into = eine in der Vergangenheit verstorbene Person. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

31. tremante – zitternd. trem·ant·e aus tremi = zittern; -ant- = zitternd (jetzt, gleichzeitig zu li reiris). (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

32. forte spirante – stark atmend. spir·ant·e aus spiri = atmen; -ant- = atmend (jetzt, gleichzeitig zu ŝi gapis). (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

33. evidente impresate de la timema aspekto – offensichtlich beeindruckt von dem ängstlichen Aussehen. impres·at·e aus impresi = jemanden beeindrucken; -at- = von dem ängstlichen Aussehen jetzt beeindruckt sein (gleichzeitg mit gapi und spirante). Die ›Handlung‹ geht nicht von ihr aus, sondern sein ängstliches Aussehen führt dazu, dass sie beeindruckt wird. Demzufolge ist es eine passive Handlungsrichtung. (-at- = Partizip Präsens Passiv) ↩

34. Louis kuŝis en sia ĉambro, malprofunde spirante … – Louis lag flach atmend in seinem Zimmer. spir·ant·e aus spiri = atmen; -ant- = atmend. Der Nebensatz mit dem Partizip (spirante) geschieht gleichzeitig mit dem Hauptsatz (li kuŝis). Das Subjekt (Louis) wird dem Hauptsatz entnommen: Louis kuŝis …. Man kann man den Sachverhalt auch anders ausdrücken: Louis lag in seinem Zimmer und atmete flach (Louis kuŝis en sia ĉambro kaj spiris malprofunde.) Hier dagegen verwenden wir das Partizip, das im Esperanto oft als die elegantere Lösung angesehen wird. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

35. Louis kuŝis en sia ĉambro, kovrite de ŝvito … – Louis lag in seinem Zimmer schweißnaß / von Schweiß bedeckt. kovr·it·e aus kovri = jemanden oder etwas bedecken; -it- = Er ist in der Vergangenheit von Schweiß bedeckt worden. Das Subjekt (Louis) wird dem Hauptsatz entnommen: Louis kuŝis …. Die Handlung des Nebensatzes (kovri / kovrite) ging von dem Schweiß aus (de la ŝvito), nicht von Louis. (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

36. Louis kuŝis en sia ĉambro, preskaŭ svenante. – Louis lag in seinem Zimmer, kaum noch bei Bewusstsein / er war kurz davor, das Bewusstsein zu verlieren. sven·ant·e aus sveni = ohnmächtig werden; -ant- = das Bewusstsein verlierend. Der Nebensatz mit dem Partizip (svenante) übernimmt das Subjekt (Louis) des Hauptsatzes. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv)

Dieser gesamte Satzbau zeigt, dass man zusammengehörige Sachverhalte (kuŝi, spiri, kovri, sveni) kurz und knapp und trotzdem leicht verständlich ausdrücken kann. ↩

37. Li estis falinta. – Er war hingefallen (und deswegen lag er jetzt in seinem Zimmer.) fal·int·a aus fali = fallen; -int- = jemand, der in der Vergangenheit gefallen ist, fallend war. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

38. Ŝiaj manoj, ĉirkaŭprenantaj lian brakon, tremis. – Ihre Hände, die seinen Arm umklammerten, zitterten. ĉirkaŭ·pren·ant·a aus ĉirkaŭ = um … herum; preni = nehmen, greifen; -ant- = jetzt umklammernd. Der Hauptsatz: Ŝiaj manoj tremis. Der Nebensatz ĉirkaŭprenantaj lian brakon bezieht sich auf manoj, denn ĉirkaŭprenantaj steht unmittelbar nach manoj und endet auf -aj. Das Partizip fungiert hier als Adjektiv. Als allein stehenden Satz würde man schreiben: Ŝiaj manoj ĉirkaŭprenas lian brakon. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

39. Louis kuŝis antaŭ ili kun malfermita torako. – Louis lag vor ihnen mit geöffnetem Brustkorb. mal·ferm·it·a aus mal- = Gegenteil von; fermi = schließen; -it- = in der Vergangenheit geöffnet worden sein. Das Partizip fungiert hier als Adjektiv. (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

40. La risorto estis streĉita. – Die Feder war gespannt / aufgezogen. streĉ·it·a – gespannt aus streĉi = etwas aufziehen; -it- = die Feder war in der Vergangenheit aufgezogen worden. (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

41. en kiu ĝi estis enplantita – in den (der Körper) es (das Herz) eingepflanzt worden war. en·plant·it·a aus en = in, hinein; planti = etwas pflanzen; -it- = das mechanische Herz war in der Vergangenheit eingepflanzt worden. (-it- = Partizip Perfekt Passiv) ↩

42. preskaŭ renversante la seĝon – fast den Stuhl umstoßend. renvers·ant·e aus renversi = etwas umstoßen; -ant- = umstoßend, eine gleichzeitige, ergänzende Handlung zum Hauptsatz (ŝi leviĝis). Während sie aufstand, stieß sie fast den Stuhl um. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

43. tenante en la mano la flakonon – haltend den Flakon in der Hand. ten·ant·e aus teni = etwas halten; -ant- = haltend, eine gleichzeitige, ergänzende Handlung zum Hauptsatz (ŝi revenis). (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

44. bonfarinto – Wohltäter. bon·far·int·o aus bona = gut; fari = etwas machen, tun; -into = eine Person, die in der Vergangenheit Gutes getan hat. (-int- = Partizip Perfekt Aktiv) ↩

45. Ĝi (la infano) estis dungata en la kuirejo. – Es (das Kind) wurde in der Küche angestellt. dung·at·a – angestellt aus dungi = jemanden in Arbeit nehmen; -at- = Die Erzählung findet in der Vergangenheit statt, das Kind wurde in der Erzählzeit (gleichzeitig zu ›estis‹) angestellt. (-at- = Partizip Präsens Passiv) ↩

46. rapide efikanta veneno – ein schnell wirkendes Gift. efik·ant·a aus efiki = wirken; -ant- = wirkend. Erinnern wir uns: Die as-Markierung des Verb bedeutet nicht nur ›jetzt‹, sondern auch ›immer‹. Dieselbe Aufgabe hat -ant- in diesem Fall. (-ant- = Partizip Präsens Aktiv) ↩

Kolofono

Titoloj

La unua violo (Sophie Reinheimer, trad. Michael Lennartz)

La juna astero (Sophie Reinheimer, trad. Michael Lennartz)

La floro de la vivo (Knal Majsner, originale en Esperanto)

Originalaj titoloj

Die kleine Aster

Das erste Veilchen

Aŭtoroj

Sophie Reinheimer (1874-1935)

Knal Majsner

Traduko kaj aranĝo

Michael Lennartz

Ilustraĵoj

Timo Paddel uzante grafikaĵojn de www. openclipart.org (aster by Firkin; Pioneer violet by Firkin; Biological Human Heart by j4p4n. Permesilo: Unlimited Commercial Use, Creative Commons Zero 1.0 Public Domain License) kaj grafikaĵo de Klaus Friese.

Eldono

1a eldono, 2022-03.

Pliaj libroj

Lehrbücher

Grundlagen des Esperanto (Lehrbuch für Einsteiger)

Link: http://viewbook.at/grundlagen_eo

Das Buch Grundlagen des Esperanto - Lehrbuch für Einsteiger von Theodor Wittenberger ist ausschließlich als E-Book für die Amazon-Lesegeräte und Apps (Kindle und Fire) verfügbar. Amazon erlaubt die gleichzeitige Nutzung des Buches auf mehreren Geräten, dadurch können zum Beispiel ein Übungstext, dessen Vokabelliste und das Wörterbuch gleichzeitig auf verschiedenen Geräten angezeigt werden. Auch mit der Spiegelung des Bildschirminhalts eines Fire Tablets oder der Kindle-App eines PC auf einen Fernseher erlaubt das elektronische Lehrbuch neue Formen des Lernens in kleinen Gruppen.

Das Buch besteht aus über einhundert kurzen Lerneinheiten. Grammatische Vorkenntnisse werden nicht gefordert beziehungsweise im Lehrbuch selbst vermittelt. Hier steht das Üben im Vordergrund. Alle Aufgaben werden zu ihren Lösungen am Ende des Buches verlinkt - Schummeln ist möglich und erwünscht. Zu den Schwerpunkten gehören anderem die Nutzung des Esperanto am Computer, die Wortbildung sowie Zahlen und deren Aussprache. Auch erfahrene Sprachfreunde werden hier und da ein Aha-Erlebnis haben. Lesestücke ermöglichen eine sofortige Anwendung des Gelernten. Zum Schluss gibt es eine Deutschland-Karte mit den Bundesländern und kurze Geschichten zu unterschiedlichen Themen.

Ausführliche Sprachlehre des Esperanto (Lehr- und Nachschlagewerk für Fortgeschrittene)

Link: http://viewbook.at/eogoehl

Dieses im Jahr 1932 erschienene Buch von Hermann Göhl ist bis heute die umfangreichste und detaillierteste deutschsprachige Grammatik der internationalen Sprache Esperanto.

Belletristik

Sturmflut auf der Hallig

Link: http://viewbook.at/sturmflut

Von Theodor Mügge. Paralleltext Deutsch-Esperanto. Der Text wurde an die aktuellen Regeln der Rechtschreibung angepasst und wird mit einer parallelen Übersetzung in der internationalen Sprache Esperanto veröffentlicht.

Sowohl das deutsche Original als auch die Übersetzung liegt als eigenständiger, ununterbrochener Text vor. Die Texte wurden absatzweise gegenseitig verlinkt, sodass von einem deutschen Absatz zur entsprechenden Textstelle in Esperanto und wieder zurück gesprungen werden kann.

En januaro de 1825 sur malgranda insulo antaŭ la bordo de norda frislando la loĝantoj sidas vespere en societema rondo kaj ĝisatendas finon de ŝtormo. Sed ilin suprizas ŝtorminundo, kiu pereigas partojn de la nordfrisaj insuletoj kaj mortigas multajn homojn. La aŭtoro Theodor Mügge (1802-1861) priskribas la okazaĵojn de tiu granda inundo en streĉa rakono.

Im Februar 1825 sitzen auf einer Hallig vor der Küste Nordfrieslands die Bewohner einer Warft abends gemütlich beisammen und warten das Ende eines Sturms ab. Doch statt dessen werden die Menschen von einer Flutkatastrophe überrascht, die Teile der Halligen vernichtet und viele Todesopfer fordert. Der Berliner Autor Theodor Mügge (1802-1861) verarbeitete die Ereignisse der Februarflut beziehungsweise Großen Halligflut zu einer spannenden Erzählung.

La planoj de Bruce Partington

De A. C. Doyle. Mendu en via librovendejo aŭ ĉe Amazon: http://viewbook.at/partington

Je nebula-enuiga tago Mycroft Holmes vizitas la domon kun numero 221b en la Baker-strato de Londono. En la nomo de la brita registaro li komisias sian fraton Sherlock Holmes, ke li esploru la morton de Arthur Cadogan West, kies kadavron oni trovis en la subtera trajno de la ĉefurbo, kaj kiu kunportis partojn de tre gravaj planoj de iu Bruce Partington. La cirkonstancoj atestas, ke la dungito de la armilejo de Woolwich estis perfidulo. Iom post iom tamen evidentiĝas, ke West volis certigi, ke la konstruplanoj pri submara ŝipo ne enmaniĝas al eksterlanda spiono.

En la salik-arbusto

La mallonga libro de Sophie Reinheimer enhavas la fabelojn „Das Wirtshaus zum Weidenbusch und seine Gäste“ kaj „Der Milchtopf“ en Esperanto-traduko.

Aĉetebla ĉe

- Google: http://tiny.cc/rhgoo

- iTunes: http://tiny.cc/rhitu

- ebook.de: http://tiny.cc/rhebo